Baza zadań z chemii
Moje postępy
Zadania 721–740 z 1481
Zadanie 4 · marzec 2021
Źródło
Informacja do zadań 2–4.
Pierwsza energia jonizacji (Ej1) to minimalna energia potrzebna do oderwania pierwszego
elektronu od obojętnego atomu. Każda następna energia jonizacji (Ej2, Ej3 itd.) to energia
potrzebna do oderwania kolejnego elektronu od coraz bardziej dodatnio naładowanej drobiny.
Wartości energii jonizacji zmieniają się okresowo w miarę wzrostu liczby atomowej.
W tabeli podano wartość pierwszej energii jonizacji dla atomu wodoru i wartości kilku
wybranych energii jonizacji dla atomów kolejnych pierwiastków pierwszej grupy układu
okresowego.
Nazwa pierwiastka | Energia jonizacji, 106 · J · mol−1 | ||||
|---|---|---|---|---|---|
pierwsza | druga | trzecia | czwarta | piąta | |
wodór | 1,31 | – | – | – | – |
lit | 0,52 | 7,30 | 11,81 | – | – |
sód | 0,49 | 4,56 | 6,91 | 9,54 | 13,35 |
potas | 0,42 | 3,05 | 4,41 | 5,88 | 7,98 |
rubid | 0,40 | 2,63 | 3,90 | 5,08 | 6,85 |
Na podstawie: A. Bielański, Podstawy chemii nieorganicznej, Warszawa 2004.
Oceń, czy podane poniżej informacje są prawdziwe. Zaznacz P, jeśli informacja jest prawdziwa, albo F – jeśli jest fałszywa.
1. | W grupie pierwiastków: lit, sód i rubid, obserwujemy, że im mniejsza elektroujemność, tym większa jest wartość pierwszej energii jonizacji. | P | F |
|---|---|---|---|
2. | W grupie pierwiastków: sód, potas i rubid, obserwujemy, że im większy promień atomu, tym mniejsza jest wartość pierwszej energii jonizacji. | P | F |
3. | Wartości czwartej i piątej energii jonizacji potasu dotyczą elektronów należących do różnych powłok. | P | F |
Podpowiedź
Opracowanie redakcyjne
Podpowiedź 1
Pierwsze dwa zdania porównaj z przebiegiem zmian w dół grupy.
Podpowiedź 2
Dla trzeciego odtwórz kolejność odrywania elektronów potasu po usunięciu 4s1.
Podpowiedź 3
Wskaż F, P, F; czwarty i piąty usuwany elektron należą do tej samej powłoki.
Odpowiedź
Odpowiedź przykładowa / klucz CKE
1. – F, 2 – P, 3. – F
Zasady oceniania
1 pkt – poprawna ocena trzech zdań.
0 pkt – odpowiedź niespełniająca powyższego kryterium albo brak odpowiedzi.
Wyjaśnienie
Opracowanie redakcyjne
Rozumowanie krok po kroku
W dół grupy litowców maleją zarówno elektroujemność, jak i pierwsza energia jonizacji, zatem pierwsze zdanie wskazujące przeciwną zależność jest fałszywe. Wzrost promienia wiąże się z łatwiejszym odrywaniem elektronu, więc drugie jest prawdziwe.
Po utracie elektronu 4s potasu kolejne jonizacje obejmują elektrony trzeciej powłoki; czwarta i piąta nie dotyczą różnych powłok. Otrzymujemy F, P, F.
Zapis końcowy i porównanie z kluczem
1. – F, 2 – P, 3. – F
Informacje i źródła zadania
Zadanie 5 · marzec 2021
Sacharoza dobrze rozpuszcza się w wodzie, a jej rozpuszczalność w dużym stopniu zależy od
temperatury.
Przygotowano nasycony wodny roztwór sacharozy w temperaturze 80 °C. Następnie
ochłodzono go do temperatury 20 °C i stwierdzono, że wykrystalizowało 1590 g sacharozy,
a roztwór, który pozostał po krystalizacji, miał masę 3040 g.
Oblicz rozpuszczalność sacharozy (w gramach na 100 gramów wody) w temperaturze
80 °C, jeśli w temperaturze 20 °C jest ona równa 204 g na 100 g wody.
Na podstawie: W. Mizerski, Małe tablice chemiczne, Warszawa 1997.
Obliczenia:
Podpowiedź
Opracowanie redakcyjne
Podpowiedź 1
Najpierw ustal skład roztworu pozostałego po krystalizacji.
Podpowiedź 2
Cukier wykrystalizowany był wcześniej rozpuszczony w tej samej ilości wody.
Podpowiedź 3
Dodaj 1590 g do 2040 g cukru i przelicz wynik na 100 g z 1000 g wody: 363 g.
Odpowiedź
Odpowiedź przykładowa / klucz CKE
masa sacharozy w roztworze o temperaturze 20 °C
204 g sacharozy – 304 g roztworu
𝑥 g sacharozy – 3040 g roztworu 𝑥 = 2040 g
masa sacharozy w roztworze o temperaturze 80 °C
2040 g + 1590 g = 3630 g
masa wody w roztworze
3040 g – 2040 g = 1000 g
rozpuszczalność sacharozy w roztworze o temperaturze 80 °C
3630 g sacharozy – 1000 g wody
𝑥 g – 100 g wody 𝒙 = 363 (g na 100 g wody)
Zasady oceniania
2 pkt – zastosowanie poprawnej metody, poprawne wykonanie obliczeń oraz podanie wyniku
w gramach na 100 gramów wody.
1 pkt – zastosowanie poprawnej metody, ale:
– popełnienie błędów rachunkowych prowadzących do błędnego wyniku liczbowego.
LUB
– podanie wyniku liczbowego w innej jednostce niż g na 100 g wody.
0 pkt – odpowiedź niespełniająca powyższych kryteriów albo brak rozwiązania.
Uwaga: Należy zwrócić uwagę na zależność wyniku liczbowego od przyjętych zaokrągleń.
Za poprawny należy uznać każdy wynik będący konsekwencją zastosowanej poprawnej
metody i poprawnych obliczeń.
Wyjaśnienie
Opracowanie redakcyjne
Rozumowanie krok po kroku
Roztwór nasycony w 20 °C ma 204 g sacharozy na 100 g wody, czyli 304 g całości. W 3040 g roztworu jest więc 2040 g sacharozy i 1000 g wody.
Przed chłodzeniem sacharozy było 2040 + 1590 = 3630 g, a masa wody pozostawała taka sama. Rozpuszczalność w 80 °C wynosi 3630/1000·100 = 363 g na 100 g wody. Wykrystalizowanego cukru nie dodajemy do masy rozpuszczalnika.
Zapis końcowy i porównanie z kluczem
masa sacharozy w roztworze o temperaturze 20 °C
204 g sacharozy – 304 g roztworu
𝑥 g sacharozy – 3040 g roztworu 𝑥 = 2040 g
masa sacharozy w roztworze o temperaturze 80 °C
2040 g + 1590 g = 3630 g
masa wody w roztworze
3040 g – 2040 g = 1000 g
rozpuszczalność sacharozy w roztworze o temperaturze 80 °C
3630 g sacharozy – 1000 g wody
𝑥 g – 100 g wody 𝒙 = 363 (g na 100 g wody)
Informacje i źródła zadania
Zadanie 6 · marzec 2021
Uzupełnij poniższe zdania. Wybierz i podkreśl jedną odpowiedź spośród podanych w każdym nawiasie.
Działanie katalizatora prowadzi do (obniżenia / podwyższenia) energii aktywacji
katalizowanej reakcji. Obecność katalizatora (wpływa / nie wpływa) na wydajność procesu.
Katalizatory (zmieniają szybkość / nie zmieniają szybkości), z jaką układ osiąga stan
równowagi.
Podpowiedź
Opracowanie redakcyjne
Podpowiedź 1
Rozdziel szybkość reakcji od położenia równowagi.
Podpowiedź 2
Katalizator przyspiesza oba kierunki przemiany.
Podpowiedź 3
Wybierz obniżenie energii aktywacji, brak wpływu na wydajność równowagową i zmianę szybkości osiągania równowagi.
Odpowiedź
Odpowiedź przykładowa / klucz CKE

Zasady oceniania
1 pkt – poprawne uzupełnienie wszystkich zdań.
0 pkt – odpowiedź niespełniająca powyższego kryterium albo brak odpowiedzi.
Wyjaśnienie
Opracowanie redakcyjne
Rozumowanie krok po kroku
Katalizator zapewnia drogę reakcji o niższej energii aktywacji. Przyspiesza reakcję w obu kierunkach i skraca czas dojścia do równowagi, ale w stałej temperaturze nie zmienia jej stałej ani składu końcowego.
W zadaniu wydajność rozumiemy jako wydajność równowagową: pozostaje bez zmiany. Odróżniamy ją od ilości produktu uzyskanej po krótkim, ustalonym czasie, która dzięki katalizie może być większa.
Zapis końcowy i porównanie z kluczem

Informacje i źródła zadania
Zadanie 7 · marzec 2021
Poniżej przedstawiono równanie reakcji syntezy amoniaku.
Uzupełnij poniższe zdania. Wybierz i podkreśl jedną odpowiedź spośród podanych w każdym nawiasie.
Wzrost temperatury w układzie reakcyjnym poskutkuje (spadkiem / wzrostem) wydajności
syntezy amoniaku. Dodanie do reaktora większej ilości wodoru przyczyni się do
(spadku / wzrostu) ilości amoniaku w mieszaninie poreakcyjnej. Obniżenie ciśnienia
w układzie reakcyjnym poskutkuje (spadkiem / wzrostem) wydajności syntezy amoniaku.
Podpowiedź
Opracowanie redakcyjne
Podpowiedź 1
Porównaj znak ΔH oraz liczbę moli gazów po obu stronach.
Podpowiedź 2
Dodanie substratu i zmiana ciśnienia działają z różnych przyczyn.
Podpowiedź 3
Wpisz kolejno: spadek, wzrost, spadek.
Odpowiedź
Odpowiedź przykładowa / klucz CKE

Zasady oceniania
1 pkt – poprawne uzupełnienie wszystkich zdań.
0 pkt – odpowiedź niespełniająca powyższego kryterium albo brak odpowiedzi.
Wyjaśnienie
Opracowanie redakcyjne
Rozumowanie krok po kroku
Synteza amoniaku jest egzotermiczna, dlatego wzrost temperatury sprzyja rozkładowi NH3 i zmniejsza wydajność. Dodanie wodoru zwiększa ilość substratu, co przesuwa równowagę w stronę amoniaku.
Obniżenie ciśnienia sprzyja stronie z większą liczbą moli gazów: czterem molom substratów wobec dwóch moli produktu, więc wydajność maleje. Rozpatrujemy każdą zmianę osobno, zachowując kierunek równania reakcji.
Zapis końcowy i porównanie z kluczem

Informacje i źródła zadania
Zadanie 8 · marzec 2021
Siarczan(VI) sodu tworzy hydraty o różnym składzie. Próbkę jednego z hydratów tej soli,
o masie 8,050 g, rozpuszczono w wodzie i otrzymano 100,0 cm3 roztworu, po czym dodano
do niego 50,0 cm3 roztworu azotanu(V) baru o stężeniu 0,600 mol·dm−3. Wytrącony osad
siarczanu(VI) baru po odsączeniu i wysuszeniu miał masę 5,825 g.
Ustal wzór hydratu siarczanu(VI) sodu użytego w opisanym doświadczeniu. Przyjmij, że opisane przemiany przebiegły z wydajnością równą 100%, a masy molowe są równe:
MNa SO24 =142g mol⋅−1, MBaSO4 =233g mol⋅−1
Obliczenia:
Wzór hydratu:
Podpowiedź
Opracowanie redakcyjne
Podpowiedź 1
Przelicz osad na mole siarczanu i sprawdź nadmiar baru.
Podpowiedź 2
Odejmij masę Na2SO4 od masy początkowej próbki.
Podpowiedź 3
Stosunek moli wody do soli wynosi 10; wpisz Na2SO4·10H2O.
Odpowiedź
Odpowiedź przykładowa / klucz CKE

Uwaga redakcyjna. Stężenie użyte w obliczeniach wynosi 0,600 mol·dm−3, a odpowiadająca mu liczba moli wynosi 0,0300 mol.
Zasady oceniania
2 pkt – zastosowanie poprawnej metody, poprawne wykonanie obliczeń oraz podanie wzoru
hydratu.
1 pkt – zastosowanie poprawnej metody, ale:
– popełnienie błędów rachunkowych prowadzących do błędnego wyniku liczbowego.
LUB
– niepoprawny wzór albo brak wzoru hydratu.
0 pkt – odpowiedź niespełniająca powyższych kryteriów albo brak rozwiązania.
Wyjaśnienie
Opracowanie redakcyjne
Rozumowanie krok po kroku
Z 5,825 g BaSO4 otrzymujemy 0,0250 mol osadu, czyli tyle samo moli Na2SO4. Dodano 0,0300 mol Ba2+, zatem baru wystarczyło do strącenia całego siarczanu.
Masa bezwodnej soli wynosi 3,550 g, a wody w próbce 4,500 g, czyli 0,250 mol. Stosunek 0,250:0,0250 = 10 prowadzi do Na2SO4·10H2O. Wodę wyznaczamy z masy początkowego hydratu, nie z objętości roztworu po rozpuszczeniu.
Uwaga redakcyjna. Stężenie użytego roztworu wynosi 0,600 mol·dm⁻³. Po wymnożeniu przez 0,0500 dm³ otrzymujemy 0,0300 mol.
Zapis końcowy i porównanie z kluczem

Informacje i źródła zadania
Zadanie 9 · marzec 2021
Do dwóch zlewek zawierających jednakowe objętości wody o temperaturze t = 20 °C dodano:
• do zlewki I – próbkę metalicznego magnezu
• do zlewki II – próbkę metalicznego wapnia.
Tylko w jednej zlewce zaobserwowano objawy reakcji chemicznej.
Napisz w formie jonowej równanie reakcji zachodzącej podczas opisanego doświadczenia. Wyjaśnij przyczynę różnej aktywności chemicznej badanych metali.
Równanie reakcji: …
Wyjaśnienie: …
Podpowiedź
Opracowanie redakcyjne
Podpowiedź 1
Wybierz bardziej aktywny metal z tej samej grupy.
Podpowiedź 2
Porównaj odległość elektronów walencyjnych od jądra w Mg i Ca.
Podpowiedź 3
Zapisz reakcję wapnia z wodą do Ca2+, OH− i H2; wyjaśnij łatwiejsze oddawanie elektronów przez Ca.
Odpowiedź
Odpowiedź przykładowa / klucz CKE
Wyjaśnienie: Elektrony walencyjne znajdują się na powłokach w różnej odległości od jądra
atomowego ALBO Energia potencjalna elektronów walencyjnych wapnia jest większa niż
energia potencjalna elektronów walencyjnych magnezu.
Zasady oceniania
1 pkt – poprawne napisanie równania reakcji i poprawne wyjaśnienie.
0 pkt – odpowiedź niespełniająca powyższego kryterium albo brak odpowiedzi.
Wyjaśnienie
Opracowanie redakcyjne
Rozumowanie krok po kroku
W zimnej wodzie widoczną reakcję daje wapń: Ca + 2H2O → Ca2+ + 2OH− + H2. Jego elektrony walencyjne leżą dalej od jądra niż w magnezie i są łatwiej oddawane, co wyjaśnia większą aktywność w opisanych warunkach.
Brak widocznych zmian z magnezem w 20 °C nie oznacza, że magnez nie może reagować z wodą w innych warunkach. Równanie zachowuje formę jonową wymaganą poleceniem.
Zapis końcowy i porównanie z kluczem
Wyjaśnienie: Elektrony walencyjne znajdują się na powłokach w różnej odległości od jądra
atomowego ALBO Energia potencjalna elektronów walencyjnych wapnia jest większa niż
energia potencjalna elektronów walencyjnych magnezu.
Informacje i źródła zadania
Zadanie 10 · marzec 2021
Źródło
Informacja do zadań 10–11.
Przygotowano wodne roztwory czterech soli: azotanu(V) sodu, fluorku sodu, chlorku amonu
i azotanu(III) amonu, o takim samym stężeniu molowym równym 0,1 mol∙dm−3.
Napisz wzory sumaryczne tych soli w kolejności wzrastającego pH ich wodnych roztworów.
najniższe pH
najwyższe pH
Podpowiedź
Opracowanie redakcyjne
Podpowiedź 1
Sprawdź, które kationy i aniony mogą reagować z wodą.
Podpowiedź 2
Dla NH4NO2 porównaj moc kwasową kationu i zasadową anionu z danych.
Podpowiedź 3
Ułóż NH4Cl < NH4NO2 < NaNO3 < NaF pod względem pH.
Odpowiedź
Odpowiedź przykładowa / klucz CKE
NH4Cl, NH4NO2, NaNO3, NaF
Zasady oceniania
1 pkt – poprawne uporządkowanie wzorów soli.
0 pkt – odpowiedź niespełniająca powyższego kryterium albo brak odpowiedzi.
Wyjaśnienie
Opracowanie redakcyjne
Rozumowanie krok po kroku
NH4Cl daje odczyn kwaśny przez protolizę NH4+. W NH4NO2 działają oba jony; z podanych stałych wynika przewaga kwasowego wpływu NH4+, ale zasadowa reakcja NO2− podnosi pH względem NH4Cl.
NaNO3 jest w przyjętym modelu obojętny, a NaF zasadowy wskutek reakcji F− z wodą. Rosnące pH: NH4Cl, NH4NO2, NaNO3, NaF. Nie klasyfikujemy soli wyłącznie po jednym jonie, gdy oba mogą reagować z wodą.
Zapis końcowy i porównanie z kluczem
NH4Cl, NH4NO2, NaNO3, NaF
Informacje i źródła zadania
Zadanie 11.1 · marzec 2021
Źródło
Informacja do zadań 10–11.
Przygotowano wodne roztwory czterech soli: azotanu(V) sodu, fluorku sodu, chlorku amonu
i azotanu(III) amonu, o takim samym stężeniu molowym równym 0,1 mol∙dm−3.
Napisz w formie jonowej skróconej równanie reakcji zachodzącej w roztworze chlorku amonu.
Podpowiedź
Opracowanie redakcyjne
Podpowiedź 1
Wskaż jon będący sprzężonym kwasem słabej zasady.
Podpowiedź 2
Przenieś jeden proton z NH4+ na wodę.
Podpowiedź 3
Zapisz NH4+ + H2O ⇌ NH3 + H3O+, bez Cl−.
Odpowiedź
Odpowiedź przykładowa / klucz CKE
Zasady oceniania
1 pkt – poprawne napisanie równania reakcji.
0 pkt – odpowiedź niespełniająca powyższego kryterium albo brak odpowiedzi.
Wyjaśnienie
Opracowanie redakcyjne
Rozumowanie krok po kroku
Jon amonowy oddaje proton cząsteczce wody: NH4+ + H2O ⇌ NH3 + H3O+. Wzrost stężenia H3O+ wyjaśnia kwaśny odczyn roztworu NH4Cl.
Jon Cl− nie uczestniczy w tej reakcji, dlatego nie pojawia się w równaniu jonowym skróconym. Strzałka równowagowa odzwierciedla częściowy przebieg protolizy słabego kwasu, a bilans ładunku to +1 po obu stronach.
Zapis końcowy i porównanie z kluczem
Informacje i źródła zadania
Zadanie 11.2 · marzec 2021
Źródło
Informacja do zadań 10–11.
Przygotowano wodne roztwory czterech soli: azotanu(V) sodu, fluorku sodu, chlorku amonu
i azotanu(III) amonu, o takim samym stężeniu molowym równym 0,1 mol∙dm−3.
Określ, jaką funkcję (kwasu czy zasady Brønsteda) pełni woda w reakcji zachodzącej w roztworze fluorku sodu.
Podpowiedź
Opracowanie redakcyjne
Podpowiedź 1
Zapisz reakcję jonu F− z wodą.
Podpowiedź 2
Sprawdź, która drobina oddaje proton, a która go przyjmuje.
Podpowiedź 3
Woda oddaje proton fluorkowi, więc pełni funkcję kwasu Brønsteda.
Odpowiedź
Odpowiedź przykładowa / klucz CKE
(funkcję) kwasu
Zasady oceniania
1 pkt – poprawne określenie funkcji wody.
0 pkt – odpowiedź niespełniająca powyższego kryterium albo brak odpowiedzi.
Wyjaśnienie
Opracowanie redakcyjne
Rozumowanie krok po kroku
Fluorek jest zasadą sprzężoną ze słabym kwasem HF. W reakcji F− + H2O ⇌ HF + OH− przyjmuje proton od wody.
Woda jest więc donorem protonu, czyli kwasem Brønsteda. Powstawanie OH− nie oznacza, że woda występuje tutaj jako zasada; o roli decyduje kierunek przekazania protonu w konkretnej reakcji.
Zapis końcowy i porównanie z kluczem
(funkcję) kwasu
Informacje i źródła zadania
Zadanie 12 · marzec 2021
Odmierzono 10,0 cm3 kwasu solnego o stężeniu c = 10,0% masowych i gęstości
d= 1,05 g · cm−3, a następnie rozcieńczono ten kwas wodą destylowaną do objętości 750 cm3.
Na podstawie: J. Sawicka, A. Janich-Kilian, W. Cejner-Mania, G. Urbańczyk, Tablice chemiczne, Gdańsk 2015.
Oblicz pH otrzymanego roztworu. Wynik końcowy zaokrąglij do pierwszego miejsca po przecinku.
Obliczenia:
Podpowiedź
Opracowanie redakcyjne
Podpowiedź 1
Przejdź od objętości początkowej przez gęstość do masy roztworu.
Podpowiedź 2
Z procentu masowego wyznacz masę HCl, a potem mole.
Podpowiedź 3
Podziel około 0,0288 mol przez 0,750 dm3 i oblicz pH, zaokrąglając do 1,4.
Odpowiedź
Odpowiedź przykładowa / klucz CKE
Sposób I
masa roztworu przed rozcieńczeniem
mr = d · Vr= 1,05 g · cm−3 · 10 cm3 = 10,5 g
masa HCl w roztworze
10 g – 100,00 g
… x – 10,5 g x = 1,05 g
liczba moli HCl
36,46 g – 1 mol
1,05 g – x mol x = 0,0288 mola
stężenie kationów wodorowych (HCl)
750 cm3 – 0,0288 mol
1000 cm3 – x mol x = 0,0384 mol
cm = 0,0384 mol · dm−3 ⇒ [H+ ] = 0,0384 mol · dm−3
pH roztworu
pH = – log[H+ ] = –log[0,0384] = –log[10−1 · 0,38] = 1 + 0,42
pH = 1,4

pH roztworu
pH = – log[H+ ] = –log[0,038] = –log[10−1 · 0,38] = 1 + 0,42
pH = 1,4
Zasady oceniania
2 pkt – zastosowanie poprawnej metody, poprawne wykonanie obliczeń oraz podanie wyniku.
1 pkt – zastosowanie poprawnej metody, ale:
– popełnienie błędów rachunkowych prowadzących do błędnego wyniku liczbowego.
LUB
– podanie wyniku z niewłaściwym zaokrągleniem.
LUB
– podanie wyniku z błędną jednostką.
0 pkt – odpowiedź niespełniająca powyższych kryteriów albo brak rozwiązania.
Należy zwrócić uwagę na zależność wyniku końcowego od przyjętych zaokrągleń wyników
pośrednich. Za poprawny należy uznać każdy wynik będący konsekwencją zastosowanej
poprawnej metody i poprawnych obliczeń.
Wyjaśnienie
Opracowanie redakcyjne
Rozumowanie krok po kroku
Początkowa masa roztworu HCl wynosi 10,0·1,05 = 10,5 g. Przy 10,0% masowych zawiera on 1,05 g HCl, czyli około 0,0288 mol.
Po rozcieńczeniu do 0,750 dm3 stężenie H3O+ wynosi około 0,0384 mol·dm−3. Dla mocnego kwasu obliczamy pH = −log[H3O+] ≈ 1,4. Końcowe 750 cm3 oznacza objętość całego roztworu, a nie ilość dolanej wody.
Zapis końcowy i porównanie z kluczem
Sposób I
masa roztworu przed rozcieńczeniem
mr = d · Vr= 1,05 g · cm−3 · 10 cm3 = 10,5 g
masa HCl w roztworze
10 g – 100,00 g
… x – 10,5 g x = 1,05 g
liczba moli HCl
36,46 g – 1 mol
1,05 g – x mol x = 0,0288 mola
stężenie kationów wodorowych (HCl)
750 cm3 – 0,0288 mol
1000 cm3 – x mol x = 0,0384 mol
cm = 0,0384 mol · dm−3 ⇒ [H+ ] = 0,0384 mol · dm−3
pH roztworu
pH = – log[H+ ] = –log[0,0384] = –log[10−1 · 0,38] = 1 + 0,42
pH = 1,4

pH roztworu
pH = – log[H+ ] = –log[0,038] = –log[10−1 · 0,38] = 1 + 0,42
pH = 1,4
Informacje i źródła zadania
Zadanie 13 · marzec 2021
Poniższy wykres przedstawia zależność rozpuszczalności molowej – czyli stężenia molowego
substancji w jej roztworze nasyconym – wodorotlenku glinu od pH roztworu wodnego
w temperaturze 25 °C. W tym ujęciu rozpuszczalność związku uwzględniła powstawanie
rozpuszczalnych produktów reakcji, jakim ten związek ulega w zależności od pH roztworu.

Na podstawie: G. Charlot, Analiza nieorganiczna jakościowa, Warszawa 1976.
Napisz, jaka właściwość chemiczna wodorotlenku glinu decyduje o zmianach rozpuszczalności tego związku przedstawionych na wykresie. Napisz w formie jonowej skróconej równania reakcji potwierdzające charakter chemiczny wodorotlenku glinu.
Charakter chemiczny: …
Równania reakcji:
Podpowiedź
Opracowanie redakcyjne
Podpowiedź 1
Porównaj oba skrajne zakresy pH na wykresie.
Podpowiedź 2
Osad reaguje zarówno z H+, jak i z nadmiarem OH−.
Podpowiedź 3
Nazwij charakter amfoteryczny i zapisz dwa równania: do Al3+ oraz [Al(OH)4]−.
Odpowiedź
Odpowiedź przykładowa / klucz CKE

Zasady oceniania
2 pkt – poprawne określenie charakteru chemicznego i napisanie dwóch równań.
1 pkt – poprawne określenie charakteru chemicznego i napisanie tylko jednego równania.
0 pkt – odpowiedź niespełniająca powyższych kryteriów albo brak odpowiedzi.
Wyjaśnienie
Opracowanie redakcyjne
Rozumowanie krok po kroku
Duża rozpuszczalność Al(OH)3 zarówno w środowisku kwaśnym, jak i silnie zasadowym wynika z amfoteryczności. Z kwasem zachodzi Al(OH)3 + 3H+ → Al3+ + 3H2O.
Z nadmiarem zasady powstaje rozpuszczalny kompleks: Al(OH)3 + OH− → [Al(OH)4]−. Do uzasadnienia potrzebne są oba równania. Sam spadek rozpuszczalności w środkowym zakresie pH nie pozwala określić substancji jako wyłącznie kwasowej lub zasadowej.
Zapis końcowy i porównanie z kluczem

Informacje i źródła zadania
Zadanie 14 · marzec 2021
W trzech ponumerowanych probówkach znajdowały się bezbarwne wodne roztwory:
azotanu(V) srebra(I), chlorku glinu i wodorotlenku potasu. Roztwory mieszano ze sobą,
a obserwacje z przeprowadzonych doświadczeń przedstawiono w poniższej tabeli.
Numer probówki | ||||
|---|---|---|---|---|
1 | 2 | 3 | ||
Numer probówki | 1 | ─ | biały galaretowaty osad | biały ciemniejący osad |
2 | biały galaretowaty osad | ─ | brunatny osad | |
3 | biały ciemniejący osad | brunatny osad | ─ | |
Wpisz do tabeli wzory substancji, których roztwory znajdowały się w probówkach 1–3.
Numer probówki | ||
|---|---|---|
1 | 2 | 3 |
Podpowiedź
Opracowanie redakcyjne
Podpowiedź 1
Najbardziej charakterystyczne są osad ciemniejący i osad brunatny.
Podpowiedź 2
AgNO3 daje AgCl z chlorkami, a Ag2O z zasadą.
Podpowiedź 3
Wpisz 1: AlCl3, 2: KOH, 3: AgNO3 i sprawdź galaretowaty osad dla pary 1–2.
Odpowiedź
Odpowiedź przykładowa / klucz CKE
Numer probówki | ||
|---|---|---|
1 | 2 | 3 |
AlCl3 | KOH | AgNO3 |
Zasady oceniania
1 pkt – poprawne uzupełnienie tabeli.
0 pkt – odpowiedź niespełniająca powyższego kryterium albo brak odpowiedzi.
Wyjaśnienie
Opracowanie redakcyjne
Rozumowanie krok po kroku
Biały osad ciemniejący na świetle to AgCl, więc probówki 1 i 3 zawierają chlorki oraz Ag+. Brunatny osad po zmieszaniu 2 i 3 wskazuje Ag2O, co identyfikuje 3 jako AgNO3, a 2 jako KOH.
Pozostała 1 zawiera AlCl3; biały galaretowaty Al(OH)3 po zmieszaniu 1 i 2 potwierdza rozwiązanie. Sprawdzamy wszystkie trzy pary, zamiast opierać identyfikację tylko na białej barwie osadu.
Zapis końcowy i porównanie z kluczem
Numer probówki | ||
|---|---|---|
1 | 2 | 3 |
AlCl3 | KOH | AgNO3 |
Informacje i źródła zadania
Zadanie 15 · marzec 2021
Węglan sodu to jeden z najważniejszych produktów nieorganicznego przemysłu chemicznego.
Jest otrzymywany metodą amoniakalną, w której surowcami są amoniak, chlorek sodu oraz
węglan wapnia. Proces składa się z wielu etapów. Jednym z produktów ubocznych okazuje
się chlorek amonu, z którego, w wyniku działania wodorotlenkiem wapnia, odzyskiwany jest
amoniak. Ostateczny produkt (węglan sodu) powstaje w wyniku ogrzewania wodorowęglanu
sodu w procesie zwanym kalcynacją.
Napisz w formie cząsteczkowej równanie reakcji odzyskiwania amoniaku z chlorku amonu (równanie 1.) oraz równanie reakcji kalcynacji wodorowęglanu sodu
(równanie 2.).
Równanie 1.: …
Równanie 2.: …
Podpowiedź
Opracowanie redakcyjne
Podpowiedź 1
Dla odzyskiwania amoniaku zastosuj reakcję soli amonowej z zasadą.
Podpowiedź 2
Przy ogrzewaniu wodorowęglanu powstają węglan, CO2 i woda.
Podpowiedź 3
Uzgodnij dwa równania, zaczynając odpowiednio od 2NH4Cl i 2NaHCO3.
Odpowiedź
Odpowiedź przykładowa / klucz CKE

Zasady oceniania
2 pkt – poprawne napisanie dwóch równań reakcji.
1 pkt – poprawne napisanie jednego równania reakcji.
0 pkt – odpowiedź niespełniająca powyższych kryteriów albo brak odpowiedzi.
Wyjaśnienie
Opracowanie redakcyjne
Rozumowanie krok po kroku
Wodorotlenek wapnia odbiera protony jonom amonowym, uwalniając amoniak. Równanie cząsteczkowe: 2NH4Cl + Ca(OH)2 → CaCl2 + 2NH3 + 2H2O.
Kalcynacja wodorowęglanu sodu przebiega jako 2NaHCO3 → Na2CO3 + CO2 + H2O. W pierwszym procesie odzyskuje się reagent, w drugim powstaje właściwy produkt przemysłowy. Kontrolujemy współczynnik 2 przy wodorowęglanie, aby zachować dwa atomy sodu w węglanie.
Zapis końcowy i porównanie z kluczem

Informacje i źródła zadania
Zadanie 16.1 · marzec 2021
Źródło
Informacja do zadania 16.
Masz do dyspozycji: srebrzystoszarą płytkę ze srebra i czerwonoróżową płytkę miedzianą oraz
wodne roztwory azotanu(V) srebra(I) i azotanu(V) miedzi(II).
Zaprojektuj doświadczenie, podczas którego można zaobserwować zmiany świadczące o przebiegu reakcji chemicznej. Uzupełnij schemat doświadczenia – wybierz i podkreśl po jednym odczynniku w zestawach I i II oraz opisz zmiany zaobserwowane podczas przeprowadzonego doświadczenia.
Schemat doświadczenia:
Zestaw I: Ag / Cu
Zestaw II: AgNO3 (aq) / Cu(NO3)2 (aq)
Zmiana wyglądu płytki | Zmiana wyglądu roztworu |
|---|---|
Podpowiedź
Opracowanie redakcyjne
Podpowiedź 1
Porównaj aktywność Cu i Ag.
Podpowiedź 2
Metal bardziej aktywny redukuje jony metalu mniej aktywnego.
Podpowiedź 3
Wybierz Cu + AgNO3; opisz srebrzystoszary nalot i niebieską barwę roztworu.
Odpowiedź
Odpowiedź przykładowa / klucz CKE
Schemat doświadczenia: Zestaw I: Cu Zestaw II: AgNO3
Zmiana wyglądu płytki | Zmiana wyglądu roztworu |
|---|---|
Miedziana płytka pokrywa się srebrzystoszarym nalotem ALBO się roztwarza (zanika). | Roztwór zabarwia się na niebiesko. |
Zasady oceniania
2 pkt – poprawne uzupełnienie schematu doświadczenia oraz poprawny opis zmian wyglądu
płytki i wyglądu roztworu.
1 pkt – poprawne uzupełnienie schematu doświadczenia oraz błędny opis zmian wyglądu
płytki lub wyglądu roztworu.
0 pkt – odpowiedź niespełniająca powyższych kryteriów albo brak odpowiedzi.
Wyjaśnienie
Opracowanie redakcyjne
Rozumowanie krok po kroku
Miedź zanurzona w AgNO3 oddaje elektrony jonom Ag+, a wydzielające się srebro osadza się na płytce. Wybieramy Cu i AgNO3.
Na płytce pojawia się srebrzystoszary nalot, a roztwór staje się niebieski wskutek powstawania Cu2+. Odwrotna para, srebro i jony miedzi(II), nie daje tej spontanicznej przemiany. Obserwacje opisujemy osobno dla powierzchni metalu i cieczy, zgodnie z tabelą.
Zapis końcowy i porównanie z kluczem
Schemat doświadczenia: Zestaw I: Cu Zestaw II: AgNO3
Zmiana wyglądu płytki | Zmiana wyglądu roztworu |
|---|---|
Miedziana płytka pokrywa się srebrzystoszarym nalotem ALBO się roztwarza (zanika). | Roztwór zabarwia się na niebiesko. |
Informacje i źródła zadania
Zadanie 16.2 · marzec 2021
Źródło
Informacja do zadania 16.
Masz do dyspozycji: srebrzystoszarą płytkę ze srebra i czerwonoróżową płytkę miedzianą oraz
wodne roztwory azotanu(V) srebra(I) i azotanu(V) miedzi(II).
Uzupełnij poniższe zdania. Wybierz i podkreśl jedną odpowiedź spośród podanych w każdym nawiasie.
Przebieg doświadczenia potwierdził, że miedź jest (silniejszym / słabszym) reduktorem niż
srebro oraz że silniejsze właściwości utleniające mają kationy (Cu2+ / Ag+). Potencjał E°
półogniwa Cu|Cu2+ jest (niższy / wyższy) od potencjału półogniwa Ag|Ag+.
Podpowiedź
Opracowanie redakcyjne
Podpowiedź 1
Ustal, który metal oddaje elektrony, a który jon je przyjmuje.
Podpowiedź 2
Silniejszemu utleniaczowi odpowiada wyższy potencjał redukcyjny.
Podpowiedź 3
Wybierz silniejszy reduktor Cu, silniejszy utleniacz Ag+ i niższy potencjał półogniwa miedziowego.
Odpowiedź
Odpowiedź przykładowa / klucz CKE

Zasady oceniania
1 pkt – poprawne uzupełnienie dwóch zdań.
0 pkt – odpowiedź niespełniająca powyższego kryterium albo brak odpowiedzi.
Wyjaśnienie
Opracowanie redakcyjne
Rozumowanie krok po kroku
W doświadczeniu miedź ulega utlenieniu, a Ag+ redukcji, co pokazuje, że Cu jest silniejszym reduktorem niż Ag. Odwrotnie porządkujemy właściwości utleniające jonów: Ag+ jest silniejszym utleniaczem niż Cu2+.
Standardowy potencjał pary Cu2+/Cu jest niższy od potencjału Ag+/Ag. Wysoki potencjał redukcyjny oznacza łatwość przyjmowania elektronów przez formę utlenioną, a nie silne właściwości redukujące metalu.
Zapis końcowy i porównanie z kluczem

Informacje i źródła zadania
Zadanie 16.3 · marzec 2021
Źródło
Informacja do zadania 16.
Masz do dyspozycji: srebrzystoszarą płytkę ze srebra i czerwonoróżową płytkę miedzianą oraz
wodne roztwory azotanu(V) srebra(I) i azotanu(V) miedzi(II).
Rozstrzygnij, czy podczas przeprowadzonego doświadczenia sumaryczne stężenie molowe kationów oraz sumaryczne stężenie molowe anionów się zmieniły (wzrosły albo zmalały), czy też nie uległy zmianie. Uzupełnij poniższe zdania i uzasadnij odpowiedź.
Stężenie molowe kationów w roztworze (wzrosło / zmalało / nie uległo zmianie).
Uzasadnienie: …
Stężenie molowe anionów w roztworze (wzrosło / zmalało / nie uległo zmianie).
Uzasadnienie: …
Podpowiedź
Opracowanie redakcyjne
Podpowiedź 1
Odróżnij liczbę jonów od sumy ich ładunków.
Podpowiedź 2
Za każde dwa Ag+ pojawia się jeden Cu2+.
Podpowiedź 3
Wskaż spadek stężenia kationów i niezmienione stężenie anionów, uzasadniając stosunkiem 2:1 i rolą azotanów.
Odpowiedź
Odpowiedź przykładowa / klucz CKE

Uzasadnienie: Reakcja między miedzią a jonami srebra(I) zachodzi w stosunku molowym 1:2.
Gdy powstaje jeden mol kationów miedzi, z roztworu ubywają 2 mole jonów srebra.
Uzasadnienie: aniony nie biorą udziału w tej reakcji.
Zasady oceniania
2 pkt – poprawne uzupełnienie dwóch zdań i poprawne ich uzasadnienie.
1 pkt – poprawne uzupełnienie jednego zdania i poprawne uzasadnienie.
0 pkt – odpowiedź niespełniająca powyższych kryteriów albo brak odpowiedzi.
Wyjaśnienie
Opracowanie redakcyjne
Rozumowanie krok po kroku
Równanie Cu + 2Ag+ → Cu2+ + 2Ag pokazuje, że z roztworu ubywają dwa mole kationów, a przybywa tylko jeden. Przy przyjęciu stałej objętości sumaryczne stężenie molowe kationów maleje.
Azotany pozostają w roztworze jako obserwatory, więc sumaryczne stężenie anionów się nie zmienia. Ładunek dodatni jest zachowany, lecz liczba moli jonów dodatnich nie musi być zachowana, bo kationy mają różne ładunki.
Zapis końcowy i porównanie z kluczem

Uzasadnienie: Reakcja między miedzią a jonami srebra(I) zachodzi w stosunku molowym 1:2.
Gdy powstaje jeden mol kationów miedzi, z roztworu ubywają 2 mole jonów srebra.
Uzasadnienie: aniony nie biorą udziału w tej reakcji.
Informacje i źródła zadania
Zadanie 17 · marzec 2021
Źródło
Informacja do zadań 17–18.
Tlenek manganu(IV) w reakcjach utleniania-redukcji może pełnić funkcję reduktora
lub utleniacza.
W reakcjach tlenku manganu(IV) z kwasami powstają sole manganu(II).
Podaj wzory wszystkich produktów reakcji tlenku manganu(IV):
• z kwasem solnym
• z kwasem siarkowym(VI).
Podpowiedź
Opracowanie redakcyjne
Podpowiedź 1
W obu przypadkach ustal sól manganu(II).
Podpowiedź 2
Przy HCl utleniają się chlorki, a drugi zestaw produktów obejmuje tlen.
Podpowiedź 3
Podaj MnCl2, Cl2, H2O oraz MnSO4, O2, H2O.
Odpowiedź
Odpowiedź przykładowa / klucz CKE
z kwasem solnym: MnCl2, Cl2, H2O
z kwasem siarkowym(VI): MnSO4, O2, H2O
Zasady oceniania
2 pkt – poprawne napisanie wzorów produktów obu reakcji.
1 pkt – poprawne napisanie wzorów produktów jednej reakcji.
0 pkt – odpowiedź niespełniająca powyższych kryteriów albo brak odpowiedzi.
Wyjaśnienie
Opracowanie redakcyjne
Rozumowanie krok po kroku
W obu reakcjach mangan przechodzi z +IV na +II. Z HCl redukcji MnO2 towarzyszy utlenienie chlorków do Cl2; produktami są MnCl2, Cl2 i H2O.
Z kwasem siarkowym(VI) w opisanej przemianie otrzymujemy MnSO4, O2 i H2O. Nie wpisujemy wodoru tylko dlatego, że użyto kwasu. Dobór produktu gazowego musi wynikać z procesu redoks i informacji o warunkach zadania.
Zapis końcowy i porównanie z kluczem
z kwasem solnym: MnCl2, Cl2, H2O
z kwasem siarkowym(VI): MnSO4, O2, H2O
Informacje i źródła zadania
Zadanie 18 · marzec 2021
Źródło
Informacja do zadań 17–18.
Tlenek manganu(IV) w reakcjach utleniania-redukcji może pełnić funkcję reduktora
lub utleniacza.
Tlenek manganu(IV) reaguje z tlenem w środowisku zasadowym. W reakcji powstają sole
manganu(VI).
Napisz w formie jonowej z uwzględnieniem liczby oddawanych lub pobieranych elektronów (zapis jonowo-elektronowy) równania procesów redukcji i utleniania zachodzących podczas reakcji tlenku manganu(IV) z tlenem w środowisku zasadowym
(NaOH). Napisz w formie cząsteczkowej sumaryczne równanie zachodzącej reakcji.
Równanie procesu redukcji:
Równanie procesu utlenienia:
Sumaryczne równanie reakcji:

Podpowiedź
Opracowanie redakcyjne
Podpowiedź 1
Wyznacz po dwa oddane elektrony dla każdego atomu Mn.
Podpowiedź 2
Zbilansuj redukcję O2 w środowisku zasadowym za pomocą wody i OH−.
Podpowiedź 3
Wyrównaj cztery elektrony i otrzymaj 2MnO2 + O2 + 4NaOH → 2Na2MnO4 + 2H2O.
Odpowiedź
Odpowiedź przykładowa / klucz CKE
Równanie reakcji redukcji:
Równanie reakcji utleniania:
Sumaryczne równanie reakcji:
Zasady oceniania
2 pkt – poprawne napisanie dwóch równań w formie jonowo-elektronowej oraz napisanie
równania reakcji w formie cząsteczkowej.
1 pkt – poprawne napisanie dwóch równań w formie jonowo-elektronowej oraz błędne
napisanie równania reakcji w formie cząsteczkowej albo brak równania w formie
cząsteczkowej.
ALBO
– błędne napisanie jednego lub dwóch równań w formie jonowo-elektronowej albo brak
równań oraz poprawne napisanie równania reakcji w formie cząsteczkowej.
0 pkt – odpowiedź niespełniająca powyższych kryteriów albo brak odpowiedzi.
Wyjaśnienie
Opracowanie redakcyjne
Rozumowanie krok po kroku
Mangan w MnO2 utlenia się do +VI, oddając dwa elektrony: MnO2 + 4OH− → MnO42− + 2H2O + 2e−. Tlen przyjmuje cztery elektrony: O2 + 2H2O + 4e− → 4OH−.
Po podwojeniu pierwszego równania otrzymujemy 2MnO2 + O2 + 4NaOH → 2Na2MnO4 + 2H2O. Produkt zawiera manganian(VI), a nie manganian(VII), co rozstrzyga ładunek anionu i liczbę atomów sodu.
Zapis końcowy i porównanie z kluczem
Równanie reakcji redukcji:
Równanie reakcji utleniania:
Sumaryczne równanie reakcji:
Informacje i źródła zadania
Zadanie 19.1 · marzec 2021
Źródło
Informacja do zadania 19.
Zawartość jonów dichromianowych(VI) w wodnym roztworze można określić dzięki
zastosowaniu metody pośredniej. W pierwszym etapie dodaje się roztwór jodku potasu i kwas
siarkowy(VI). Zachodzi wtedy reakcja opisana równaniem:
W drugim etapie do otrzymanej mieszaniny dodaje się roztwór tiosiarczanu sodu i wtedy jony
S2O32− reagują z jodem:
Na podstawie: D.A. Skoog, D.M. West, F.J. Holler, S.R. Crouch, Podstawy chemii analitycznej,
Warszawa 2007.
Rozstrzygnij, czy jony dichromianowe(VI) w etapie pierwszym oraz jod w etapie drugim pełnią taką samą funkcję (utleniacza albo reduktora). Odpowiedź uzasadnij.
Rozstrzygnięcie: …
Uzasadnienie: …
Podpowiedź
Opracowanie redakcyjne
Podpowiedź 1
Oddziel dwa kolejne etapy oznaczenia.
Podpowiedź 2
Sprawdź, czy dichromian i jod przyjmują, czy oddają elektrony w swoich reakcjach.
Podpowiedź 3
Potwierdź taką samą funkcję: oba są utleniaczami i ulegają redukcji.
Odpowiedź
Odpowiedź przykładowa / klucz CKE
Rozstrzygnięcie: Tak
Uzasadnienie: Jony dichromianowe(VI) i jod w opisanych przemianach ulegają redukcji, czyli
pełnią funkcję utleniacza.
Zasady oceniania
1 pkt – poprawne rozstrzygnięcie i poprawne uzasadnienie.
0 pkt – odpowiedź niespełniająca powyższego kryterium albo brak odpowiedzi.
Wyjaśnienie
Opracowanie redakcyjne
Rozumowanie krok po kroku
W pierwszym etapie dichromian(VI) przyjmuje elektrony od jodków i redukuje się do jonów chromu(III). W drugim etapie wydzielony jod przyjmuje elektrony od tiosiarczanu i przechodzi ponownie w jodki.
Oba wskazane reagenty są zatem utleniaczami. To, że jod jest produktem pierwszego etapu, nie określa automatycznie jego funkcji w drugim; za każdym razem śledzimy kierunek zmiany stopnia utlenienia.
Zapis końcowy i porównanie z kluczem
Rozstrzygnięcie: Tak
Uzasadnienie: Jony dichromianowe(VI) i jod w opisanych przemianach ulegają redukcji, czyli
pełnią funkcję utleniacza.
Informacje i źródła zadania
Zadanie 19.2 · marzec 2021
Źródło
Informacja do zadania 19.
Zawartość jonów dichromianowych(VI) w wodnym roztworze można określić dzięki
zastosowaniu metody pośredniej. W pierwszym etapie dodaje się roztwór jodku potasu i kwas
siarkowy(VI). Zachodzi wtedy reakcja opisana równaniem:
W drugim etapie do otrzymanej mieszaniny dodaje się roztwór tiosiarczanu sodu i wtedy jony
S2O32− reagują z jodem:
Na podstawie: D.A. Skoog, D.M. West, F.J. Holler, S.R. Crouch, Podstawy chemii analitycznej,
Warszawa 2007.
Aby określić zawartość jonów dichromianowych(VI) w próbce, przeprowadzono opisane
reakcje. W reakcji z jodem wzięło udział 20,4 cm3 wodnego roztworu tiosiarczanu sodu
o stężeniu 0,10 mol∙dm−3.
Oblicz, ile gramów dichromianu(VI) potasu zawierała badana próbka. Przyjmij, że opisane przemiany przebiegły z wydajnością równą 100% oraz że masa molowa dichromianu(VI) potasu MK Cr O227 =294g mol⋅−1
Obliczenia:
Podpowiedź
Opracowanie redakcyjne
Podpowiedź 1
Najpierw przelicz objętość i stężenie tiosiarczanu na mole.
Podpowiedź 2
Połącz stosunki 1:3 i 1:2 z dwóch reakcji.
Podpowiedź 3
Podziel 0,00204 mol przez sześć i pomnóż przez 294 g·mol−1: około 0,100 g.
Odpowiedź
Odpowiedź przykładowa / klucz CKE

Zasady oceniania
2 pkt – zastosowanie poprawnej metody, poprawne wykonanie obliczeń oraz podanie wyniku
w gramach.
1 pkt – zastosowanie poprawnej metody, ale:
– popełnienie błędów rachunkowych prowadzących do błędnego wyniku liczbowego.
LUB
– podanie wyniku liczbowego w innej jednostce niż g.
0 pkt – odpowiedź niespełniająca powyższych kryteriów albo brak rozwiązania.
Należy zwrócić uwagę na zależność wyniku końcowego od przyjętych zaokrągleń wyników
pośrednich. Za poprawny należy uznać każdy wynik będący konsekwencją zastosowanej
poprawnej metody i poprawnych obliczeń.
Wyjaśnienie
Opracowanie redakcyjne
Rozumowanie krok po kroku
Zużyto 0,0204·0,10 = 0,00204 mol tiosiarczanu. Jedna cząsteczka dichromianu wydziela trzy cząsteczki I2, a każda z nich zużywa dwa aniony tiosiarczanowe.
Na jeden mol K2Cr2O7 przypada więc sześć moli tiosiarczanu. Liczba moli dichromianu wynosi 0,000340, a jego masa 0,000340·294 = 0,09996 g, czyli około 0,100 g. Nie pomijamy pośredniego etapu jodowego.
Zapis końcowy i porównanie z kluczem
