Aleksandra Leszczyńska
Sport to zdrowie!

„Sport to zdrowie!” – w znanym przysłowiu wyrażono przekonanie o pozytywnym wpływie sportu na zdrowie jednostki. W kampaniach społecznych, w prozdrowotnych akcjach edukacyjnych, a także – w publikacjach naukowych, przekonuje się o konieczności podejmowania regularnej aktywności fizycznej dla prawidłowego funkcjonowania organizmu człowieka oraz dla utrzymania dobrego stanu zdrowia fizycznego i psychicznego.

Przekonanie o korzyściach płynących z regularnego uprawiania sportu odzwierciedlają wyniki badań naukowych. Wskazują one na korzystny wpływ ćwiczeń na zdrowie fizyczne i psychiczne człowieka. Systematyczne uprawianie sportu pomaga np. radzić sobie ze stresem, rozładowuje napięcie psychiczne i poprawia samopoczucie. Aktywność fizyczna stanowi zatem istotny czynnik kształtowania zdrowia, rozwijania nawyków i innych zachowań zdrowotnych, jak również okazuje się wartościową formą spędzania wolnego czasu.

Z kolei abstynencja ruchowa, niechęć do ruchu, niesie za sobą poważne konsekwencje zdrowotne. Brak aktywności społeczeństw może także być znacznym obciążeniem dla systemu gospodarczego i dla systemu opieki zdrowotnej państwa – poprzez zwiększenie wydatków, jakie należy ponieść na opiekę nad osobami niezdolnymi do pracy ze względów chorobowych oraz na ich leczenie.

Wśród Polaków podejmujących aktywność fizyczną najbardziej popularnymi formami rekreacyjnej aktywności ruchowej są formy podstawowe, określane mianem sportów całego życia. W naszym społeczeństwie największym uznaniem cieszą się: jazda na rowerze, pływanie oraz wszelkie odmiany marszu, takie jak jogging, spacer lub nordic walking¹. Aktywność fizyczną częściej podejmują mężczyźni niż kobiety. Sport stanowi domenę ludzi młodych – systematyczne wykonywanie ćwiczeń maleje wraz z wiekiem, po zakończonej edukacji szkolnej obserwuje się spadek uczestnictwa w kulturze fizycznej. Większą aktywność fizyczną wykazują mieszkańcy miast niż mieszkańcy wsi, co w dużej mierze jest związane z większą dostępnością do obiektów i do sprzętu sportowego w ośrodkach miejskich.

Za podstawowy powód abstynencji ruchowej uznaje się deficyt czasu – większość Polaków usprawiedliwia swoją niską aktywność fizyczną właśnie brakiem czasu wolnego. Jak jednak zauważa Włodzimierz Kocemba, badacz: „wskazywanie na brak czasu jako na obiektywną przeszkodę uczestnictwa w kulturze fizycznej jest klasyczną racjonalizacją poglądów i ukrywaniem bardziej autentycznych powodów preferowania innego typu zajęć”.

Podkreśla się, że dużą rolę w regularnym uprawianiu sportu odgrywa infrastruktura – niewystarczająco rozwinięta baza sportowa oraz brak dostępności do obiektów sportowo-rekreacyjnych stanowią przeszkodę zwłaszcza na obszarach wiejskich. Wskazuje się także na ograniczenia społeczno-ekonomiczne i na wysokie koszty udziału w niektórych formach aktywności. Sprawia to, że niektóre z nich są dostępne wyłącznie dla ludzi o relatywnie wysokich dochodach. Z drugiej strony należy zauważyć, że większość osób deklarujących systematyczne wykonywanie ćwiczeń podejmuje aktywność na łonie natury, w parkach. Argument o braku odpowiedniej dostępności do infrastruktury lub o wysokich kosztach korzystania z obiektów i sprzętu sportowego nie zawsze okazuje się zatem uzasadniony, zwłaszcza że na popularności w ostatnich latach zdają się zyskiwać najprostsze formy rekreacji ruchowej, uprawiane na świeżym powietrzu i niewymagające zaopatrzenia się w drogi, specjalistyczny sprzęt sportowy.

Niezwykle istotne jest promowanie prozdrowotnego uprawiania sportu skierowane do wszystkich, niezależnie od wieku, od płci, od kondycji fizycznej, od miejsca zamieszkania lub od statusu społecznego, a nie – tylko do młodych, sprawnych i wysportowanych osób.

Ryszard Polak, Paweł Tarkowski
Socjalizująca rola aktywności sportowej dzieci i młodzieży

Socjalizacja jest procesem wprowadzania człowieka w świat obowiązujących go norm, a sport jest dziedziną, w której mamy do czynienia z nagromadzeniem różnego rodzaju zasad i przepisów, trwałych i ponadczasowych, które z kolei podnoszą moralny wymiar ludzkiego życia.

Socjalizującej roli sportu pomaga obecna w nim reguła fair play, która swoje korzenie ma w kręgach rycerskich średniowiecza. Jest to reguła etyczno-moralna zawodników uprawiających sport, według której od uczestników rywalizacji w danej dziedzinie oczekuje się przestrzegania obowiązujących w niej zasad ustalonych wcześniej, takich jak: bezinteresowne poszanowanie reguł gry, szacunek dla przeciwnika, umożliwienie równych szans w rywalizacji, niewykorzystywanie przewagi losowej, rezygnacja z praktycznych korzyści ze zwycięstwa, minimalizacja cierpień przeciwnika. W czasie szkolnych zawodów młodzi ludzie doświadczają faktu, że tzw. czysta gra to w praktyce respektowanie zasad opartych na tradycji, na prawym sumieniu i na powszechnie akceptowanej moralności.

Udział w grupie sportowej przynosi wiele korzyści młodemu człowiekowi, czego dowodem mogą być np. wyniki badań przeprowadzanych wśród uczniów klas sportowych, wskazujące, że uczęszczające do nich osoby charakteryzują się większą dyscypliną, wyższą oceną zachowania, poczuciem wspólnego interesu, a osiągnięcia w nauce są lepsze niż osiągnięcia rówieśników albo takie same.

Często podkreślaną zaletą aktywności sportowej w procesie socjalizacji młodego pokolenia jest również kształtowanie zdolności do współpracy w grupie, a ta umiejętność jest cenionym elementem uczestnictwa w życiu społecznym, wyznacznikiem stopnia uspołecznienia. Kształtowanie tej umiejętności następuje przede wszystkim w trakcie gier i zabaw zespołowych. Dzięki zespołowemu uprawianiu sportu dzieci i młodzież uczą się dzielenia się z innymi doświadczeniem oraz solidarności, a także rezygnacji z indywidualnych korzyści dla dobra ogółu. Drużyna złożona z rówieśników dla młodych ludzi staje się ważną, jeśli nawet nie – najważniejszą grupą, do której przynależą, w której nawiązują się więzi międzyosobowe o szczególnym charakterze. W ramach uczestnictwa w sporcie realizowany jest również wzór higieniczny kultury fizycznej, którego celem jest dbałość o zdrowie, zgodnie z maksymą rzymskiego poety Juewenalisa: „W zdrowym ciele zdrowy duch”. W procesie uspołecznienia młodzi ludzie nabywają właściwego stosunku do zdrowia jako cennej wartości nie tylko z indywidualnego punktu widzenia, lecz także z perspektywy ogółu społeczeństwa. Młodzi sportowcy, będący pod opieką nauczycieli oraz trenerów, zachęcani są przez nich do zdrowego stylu życia: do odżywiania się, do nawodnienia, do higieny osobistej. Wielu z nich udział w rywalizacji sportowej kończy wraz z wejściem w dorosłość, jednak wcześniej wypracowane wzory zachowania często są dalej przez nich powielane. Badania ukazują pewną istotną zależność między byciem aktywnym fizycznie w okresie dzieciństwa a podobnymi praktykami w życiu dorosłym.

Zatem uczestnictwo w różnych formach aktywności sportowej nie tylko skutkuje zmianami w obrębie zdrowia fizycznego i sprawności motorycznej młodego człowieka, lecz także przynosi szereg korzyści w kształtowaniu jego osobowości oraz uspołecznieniu. Praktycznych umiejętności potrzebnych ludziom w życiu można się uczyć w połączeniu z umiejętnościami sportowymi, które kształtują w młodym człowieku gotowość do pokonywania wyzwań związanych z codzienną egzystencją. Zachowania nabyte w trakcie uczestnictwa w aktywności sportowej mogą przecież być skutecznie przenoszone na inne dziedziny życia.

Aleksandra Leszczyńska
Sport to zdrowie!

„Sport to zdrowie!” – w znanym przysłowiu wyrażono przekonanie o pozytywnym wpływie sportu na zdrowie jednostki. W kampaniach społecznych, w prozdrowotnych akcjach edukacyjnych, a także – w publikacjach naukowych, przekonuje się o konieczności podejmowania regularnej aktywności fizycznej dla prawidłowego funkcjonowania organizmu człowieka oraz dla utrzymania dobrego stanu zdrowia fizycznego i psychicznego.

Przekonanie o korzyściach płynących z regularnego uprawiania sportu odzwierciedlają wyniki badań naukowych. Wskazują one na korzystny wpływ ćwiczeń na zdrowie fizyczne i psychiczne człowieka. Systematyczne uprawianie sportu pomaga np. radzić sobie ze stresem, rozładowuje napięcie psychiczne i poprawia samopoczucie. Aktywność fizyczna stanowi zatem istotny czynnik kształtowania zdrowia, rozwijania nawyków i innych zachowań zdrowotnych, jak również okazuje się wartościową formą spędzania wolnego czasu.

Z kolei abstynencja ruchowa, niechęć do ruchu, niesie za sobą poważne konsekwencje zdrowotne. Brak aktywności społeczeństw może także być znacznym obciążeniem dla systemu gospodarczego i dla systemu opieki zdrowotnej państwa – poprzez zwiększenie wydatków, jakie należy ponieść na opiekę nad osobami niezdolnymi do pracy ze względów chorobowych oraz na ich leczenie.

Wśród Polaków podejmujących aktywność fizyczną najbardziej popularnymi formami rekreacyjnej aktywności ruchowej są formy podstawowe, określane mianem sportów całego życia. W naszym społeczeństwie największym uznaniem cieszą się: jazda na rowerze, pływanie oraz wszelkie odmiany marszu, takie jak jogging, spacer lub nordic walking¹. Aktywność fizyczną częściej podejmują mężczyźni niż kobiety. Sport stanowi domenę ludzi młodych – systematyczne wykonywanie ćwiczeń maleje wraz z wiekiem, po zakończonej edukacji szkolnej obserwuje się spadek uczestnictwa w kulturze fizycznej. Większą aktywność fizyczną wykazują mieszkańcy miast niż mieszkańcy wsi, co w dużej mierze jest związane z większą dostępnością do obiektów i do sprzętu sportowego w ośrodkach miejskich.

Za podstawowy powód abstynencji ruchowej uznaje się deficyt czasu – większość Polaków usprawiedliwia swoją niską aktywność fizyczną właśnie brakiem czasu wolnego. Jak jednak zauważa Włodzimierz Kocemba, badacz: „wskazywanie na brak czasu jako na obiektywną przeszkodę uczestnictwa w kulturze fizycznej jest klasyczną racjonalizacją poglądów i ukrywaniem bardziej autentycznych powodów preferowania innego typu zajęć”.

Podkreśla się, że dużą rolę w regularnym uprawianiu sportu odgrywa infrastruktura – niewystarczająco rozwinięta baza sportowa oraz brak dostępności do obiektów sportowo-rekreacyjnych stanowią przeszkodę zwłaszcza na obszarach wiejskich. Wskazuje się także na ograniczenia społeczno-ekonomiczne i na wysokie koszty udziału w niektórych formach aktywności. Sprawia to, że niektóre z nich są dostępne wyłącznie dla ludzi o relatywnie wysokich dochodach. Z drugiej strony należy zauważyć, że większość osób deklarujących systematyczne wykonywanie ćwiczeń podejmuje aktywność na łonie natury, w parkach. Argument o braku odpowiedniej dostępności do infrastruktury lub o wysokich kosztach korzystania z obiektów i sprzętu sportowego nie zawsze okazuje się zatem uzasadniony, zwłaszcza że na popularności w ostatnich latach zdają się zyskiwać najprostsze formy rekreacji ruchowej, uprawiane na świeżym powietrzu i niewymagające zaopatrzenia się w drogi, specjalistyczny sprzęt sportowy.

Niezwykle istotne jest promowanie prozdrowotnego uprawiania sportu skierowane do wszystkich, niezależnie od wieku, od płci, od kondycji fizycznej, od miejsca zamieszkania lub od statusu społecznego, a nie – tylko do młodych, sprawnych i wysportowanych osób.

Ryszard Polak, Paweł Tarkowski
Socjalizująca rola aktywności sportowej dzieci i młodzieży

Socjalizacja jest procesem wprowadzania człowieka w świat obowiązujących go norm, a sport jest dziedziną, w której mamy do czynienia z nagromadzeniem różnego rodzaju zasad i przepisów, trwałych i ponadczasowych, które z kolei podnoszą moralny wymiar ludzkiego życia.

Socjalizującej roli sportu pomaga obecna w nim reguła fair play, która swoje korzenie ma w kręgach rycerskich średniowiecza. Jest to reguła etyczno-moralna zawodników uprawiających sport, według której od uczestników rywalizacji w danej dziedzinie oczekuje się przestrzegania obowiązujących w niej zasad ustalonych wcześniej, takich jak: bezinteresowne poszanowanie reguł gry, szacunek dla przeciwnika, umożliwienie równych szans w rywalizacji, niewykorzystywanie przewagi losowej, rezygnacja z praktycznych korzyści ze zwycięstwa, minimalizacja cierpień przeciwnika. W czasie szkolnych zawodów młodzi ludzie doświadczają faktu, że tzw. czysta gra to w praktyce respektowanie zasad opartych na tradycji, na prawym sumieniu i na powszechnie akceptowanej moralności.

Udział w grupie sportowej przynosi wiele korzyści młodemu człowiekowi, czego dowodem mogą być np. wyniki badań przeprowadzanych wśród uczniów klas sportowych, wskazujące, że uczęszczające do nich osoby charakteryzują się większą dyscypliną, wyższą oceną zachowania, poczuciem wspólnego interesu, a osiągnięcia w nauce są lepsze niż osiągnięcia rówieśników albo takie same.

Często podkreślaną zaletą aktywności sportowej w procesie socjalizacji młodego pokolenia jest również kształtowanie zdolności do współpracy w grupie, a ta umiejętność jest cenionym elementem uczestnictwa w życiu społecznym, wyznacznikiem stopnia uspołecznienia. Kształtowanie tej umiejętności następuje przede wszystkim w trakcie gier i zabaw zespołowych. Dzięki zespołowemu uprawianiu sportu dzieci i młodzież uczą się dzielenia się z innymi doświadczeniem oraz solidarności, a także rezygnacji z indywidualnych korzyści dla dobra ogółu. Drużyna złożona z rówieśników dla młodych ludzi staje się ważną, jeśli nawet nie – najważniejszą grupą, do której przynależą, w której nawiązują się więzi międzyosobowe o szczególnym charakterze. W ramach uczestnictwa w sporcie realizowany jest również wzór higieniczny kultury fizycznej, którego celem jest dbałość o zdrowie, zgodnie z maksymą rzymskiego poety Juewenalisa: „W zdrowym ciele zdrowy duch”. W procesie uspołecznienia młodzi ludzie nabywają właściwego stosunku do zdrowia jako cennej wartości nie tylko z indywidualnego punktu widzenia, lecz także z perspektywy ogółu społeczeństwa. Młodzi sportowcy, będący pod opieką nauczycieli oraz trenerów, zachęcani są przez nich do zdrowego stylu życia: do odżywiania się, do nawodnienia, do higieny osobistej. Wielu z nich udział w rywalizacji sportowej kończy wraz z wejściem w dorosłość, jednak wcześniej wypracowane wzory zachowania często są dalej przez nich powielane. Badania ukazują pewną istotną zależność między byciem aktywnym fizycznie w okresie dzieciństwa a podobnymi praktykami w życiu dorosłym.

Zatem uczestnictwo w różnych formach aktywności sportowej nie tylko skutkuje zmianami w obrębie zdrowia fizycznego i sprawności motorycznej młodego człowieka, lecz także przynosi szereg korzyści w kształtowaniu jego osobowości oraz uspołecznieniu. Praktycznych umiejętności potrzebnych ludziom w życiu można się uczyć w połączeniu z umiejętnościami sportowymi, które kształtują w młodym człowieku gotowość do pokonywania wyzwań związanych z codzienną egzystencją. Zachowania nabyte w trakcie uczestnictwa w aktywności sportowej mogą przecież być skutecznie przenoszone na inne dziedziny życia.

Aleksandra Leszczyńska
Sport to zdrowie!

„Sport to zdrowie!” – w znanym przysłowiu wyrażono przekonanie o pozytywnym wpływie sportu na zdrowie jednostki. W kampaniach społecznych, w prozdrowotnych akcjach edukacyjnych, a także – w publikacjach naukowych, przekonuje się o konieczności podejmowania regularnej aktywności fizycznej dla prawidłowego funkcjonowania organizmu człowieka oraz dla utrzymania dobrego stanu zdrowia fizycznego i psychicznego.

Przekonanie o korzyściach płynących z regularnego uprawiania sportu odzwierciedlają wyniki badań naukowych. Wskazują one na korzystny wpływ ćwiczeń na zdrowie fizyczne i psychiczne człowieka. Systematyczne uprawianie sportu pomaga np. radzić sobie ze stresem, rozładowuje napięcie psychiczne i poprawia samopoczucie. Aktywność fizyczna stanowi zatem istotny czynnik kształtowania zdrowia, rozwijania nawyków i innych zachowań zdrowotnych, jak również okazuje się wartościową formą spędzania wolnego czasu.

Z kolei abstynencja ruchowa, niechęć do ruchu, niesie za sobą poważne konsekwencje zdrowotne. Brak aktywności społeczeństw może także być znacznym obciążeniem dla systemu gospodarczego i dla systemu opieki zdrowotnej państwa – poprzez zwiększenie wydatków, jakie należy ponieść na opiekę nad osobami niezdolnymi do pracy ze względów chorobowych oraz na ich leczenie.

Wśród Polaków podejmujących aktywność fizyczną najbardziej popularnymi formami rekreacyjnej aktywności ruchowej są formy podstawowe, określane mianem sportów całego życia. W naszym społeczeństwie największym uznaniem cieszą się: jazda na rowerze, pływanie oraz wszelkie odmiany marszu, takie jak jogging, spacer lub nordic walking¹. Aktywność fizyczną częściej podejmują mężczyźni niż kobiety. Sport stanowi domenę ludzi młodych – systematyczne wykonywanie ćwiczeń maleje wraz z wiekiem, po zakończonej edukacji szkolnej obserwuje się spadek uczestnictwa w kulturze fizycznej. Większą aktywność fizyczną wykazują mieszkańcy miast niż mieszkańcy wsi, co w dużej mierze jest związane z większą dostępnością do obiektów i do sprzętu sportowego w ośrodkach miejskich.

Za podstawowy powód abstynencji ruchowej uznaje się deficyt czasu – większość Polaków usprawiedliwia swoją niską aktywność fizyczną właśnie brakiem czasu wolnego. Jak jednak zauważa Włodzimierz Kocemba, badacz: „wskazywanie na brak czasu jako na obiektywną przeszkodę uczestnictwa w kulturze fizycznej jest klasyczną racjonalizacją poglądów i ukrywaniem bardziej autentycznych powodów preferowania innego typu zajęć”.

Podkreśla się, że dużą rolę w regularnym uprawianiu sportu odgrywa infrastruktura – niewystarczająco rozwinięta baza sportowa oraz brak dostępności do obiektów sportowo-rekreacyjnych stanowią przeszkodę zwłaszcza na obszarach wiejskich. Wskazuje się także na ograniczenia społeczno-ekonomiczne i na wysokie koszty udziału w niektórych formach aktywności. Sprawia to, że niektóre z nich są dostępne wyłącznie dla ludzi o relatywnie wysokich dochodach. Z drugiej strony należy zauważyć, że większość osób deklarujących systematyczne wykonywanie ćwiczeń podejmuje aktywność na łonie natury, w parkach. Argument o braku odpowiedniej dostępności do infrastruktury lub o wysokich kosztach korzystania z obiektów i sprzętu sportowego nie zawsze okazuje się zatem uzasadniony, zwłaszcza że na popularności w ostatnich latach zdają się zyskiwać najprostsze formy rekreacji ruchowej, uprawiane na świeżym powietrzu i niewymagające zaopatrzenia się w drogi, specjalistyczny sprzęt sportowy.

Niezwykle istotne jest promowanie prozdrowotnego uprawiania sportu skierowane do wszystkich, niezależnie od wieku, od płci, od kondycji fizycznej, od miejsca zamieszkania lub od statusu społecznego, a nie – tylko do młodych, sprawnych i wysportowanych osób.

Ryszard Polak, Paweł Tarkowski
Socjalizująca rola aktywności sportowej dzieci i młodzieży

Socjalizacja jest procesem wprowadzania człowieka w świat obowiązujących go norm, a sport jest dziedziną, w której mamy do czynienia z nagromadzeniem różnego rodzaju zasad i przepisów, trwałych i ponadczasowych, które z kolei podnoszą moralny wymiar ludzkiego życia.

Socjalizującej roli sportu pomaga obecna w nim reguła fair play, która swoje korzenie ma w kręgach rycerskich średniowiecza. Jest to reguła etyczno-moralna zawodników uprawiających sport, według której od uczestników rywalizacji w danej dziedzinie oczekuje się przestrzegania obowiązujących w niej zasad ustalonych wcześniej, takich jak: bezinteresowne poszanowanie reguł gry, szacunek dla przeciwnika, umożliwienie równych szans w rywalizacji, niewykorzystywanie przewagi losowej, rezygnacja z praktycznych korzyści ze zwycięstwa, minimalizacja cierpień przeciwnika. W czasie szkolnych zawodów młodzi ludzie doświadczają faktu, że tzw. czysta gra to w praktyce respektowanie zasad opartych na tradycji, na prawym sumieniu i na powszechnie akceptowanej moralności.

Udział w grupie sportowej przynosi wiele korzyści młodemu człowiekowi, czego dowodem mogą być np. wyniki badań przeprowadzanych wśród uczniów klas sportowych, wskazujące, że uczęszczające do nich osoby charakteryzują się większą dyscypliną, wyższą oceną zachowania, poczuciem wspólnego interesu, a osiągnięcia w nauce są lepsze niż osiągnięcia rówieśników albo takie same.

Często podkreślaną zaletą aktywności sportowej w procesie socjalizacji młodego pokolenia jest również kształtowanie zdolności do współpracy w grupie, a ta umiejętność jest cenionym elementem uczestnictwa w życiu społecznym, wyznacznikiem stopnia uspołecznienia. Kształtowanie tej umiejętności następuje przede wszystkim w trakcie gier i zabaw zespołowych. Dzięki zespołowemu uprawianiu sportu dzieci i młodzież uczą się dzielenia się z innymi doświadczeniem oraz solidarności, a także rezygnacji z indywidualnych korzyści dla dobra ogółu. Drużyna złożona z rówieśników dla młodych ludzi staje się ważną, jeśli nawet nie – najważniejszą grupą, do której przynależą, w której nawiązują się więzi międzyosobowe o szczególnym charakterze. W ramach uczestnictwa w sporcie realizowany jest również wzór higieniczny kultury fizycznej, którego celem jest dbałość o zdrowie, zgodnie z maksymą rzymskiego poety Juewenalisa: „W zdrowym ciele zdrowy duch”. W procesie uspołecznienia młodzi ludzie nabywają właściwego stosunku do zdrowia jako cennej wartości nie tylko z indywidualnego punktu widzenia, lecz także z perspektywy ogółu społeczeństwa. Młodzi sportowcy, będący pod opieką nauczycieli oraz trenerów, zachęcani są przez nich do zdrowego stylu życia: do odżywiania się, do nawodnienia, do higieny osobistej. Wielu z nich udział w rywalizacji sportowej kończy wraz z wejściem w dorosłość, jednak wcześniej wypracowane wzory zachowania często są dalej przez nich powielane. Badania ukazują pewną istotną zależność między byciem aktywnym fizycznie w okresie dzieciństwa a podobnymi praktykami w życiu dorosłym.

Zatem uczestnictwo w różnych formach aktywności sportowej nie tylko skutkuje zmianami w obrębie zdrowia fizycznego i sprawności motorycznej młodego człowieka, lecz także przynosi szereg korzyści w kształtowaniu jego osobowości oraz uspołecznieniu. Praktycznych umiejętności potrzebnych ludziom w życiu można się uczyć w połączeniu z umiejętnościami sportowymi, które kształtują w młodym człowieku gotowość do pokonywania wyzwań związanych z codzienną egzystencją. Zachowania nabyte w trakcie uczestnictwa w aktywności sportowej mogą przecież być skutecznie przenoszone na inne dziedziny życia.

Aleksandra Leszczyńska
Sport to zdrowie!

„Sport to zdrowie!” – w znanym przysłowiu wyrażono przekonanie o pozytywnym wpływie sportu na zdrowie jednostki. W kampaniach społecznych, w prozdrowotnych akcjach edukacyjnych, a także – w publikacjach naukowych, przekonuje się o konieczności podejmowania regularnej aktywności fizycznej dla prawidłowego funkcjonowania organizmu człowieka oraz dla utrzymania dobrego stanu zdrowia fizycznego i psychicznego.

Przekonanie o korzyściach płynących z regularnego uprawiania sportu odzwierciedlają wyniki badań naukowych. Wskazują one na korzystny wpływ ćwiczeń na zdrowie fizyczne i psychiczne człowieka. Systematyczne uprawianie sportu pomaga np. radzić sobie ze stresem, rozładowuje napięcie psychiczne i poprawia samopoczucie. Aktywność fizyczna stanowi zatem istotny czynnik kształtowania zdrowia, rozwijania nawyków i innych zachowań zdrowotnych, jak również okazuje się wartościową formą spędzania wolnego czasu.

Z kolei abstynencja ruchowa, niechęć do ruchu, niesie za sobą poważne konsekwencje zdrowotne. Brak aktywności społeczeństw może także być znacznym obciążeniem dla systemu gospodarczego i dla systemu opieki zdrowotnej państwa – poprzez zwiększenie wydatków, jakie należy ponieść na opiekę nad osobami niezdolnymi do pracy ze względów chorobowych oraz na ich leczenie.

Wśród Polaków podejmujących aktywność fizyczną najbardziej popularnymi formami rekreacyjnej aktywności ruchowej są formy podstawowe, określane mianem sportów całego życia. W naszym społeczeństwie największym uznaniem cieszą się: jazda na rowerze, pływanie oraz wszelkie odmiany marszu, takie jak jogging, spacer lub nordic walking¹. Aktywność fizyczną częściej podejmują mężczyźni niż kobiety. Sport stanowi domenę ludzi młodych – systematyczne wykonywanie ćwiczeń maleje wraz z wiekiem, po zakończonej edukacji szkolnej obserwuje się spadek uczestnictwa w kulturze fizycznej. Większą aktywność fizyczną wykazują mieszkańcy miast niż mieszkańcy wsi, co w dużej mierze jest związane z większą dostępnością do obiektów i do sprzętu sportowego w ośrodkach miejskich.

Za podstawowy powód abstynencji ruchowej uznaje się deficyt czasu – większość Polaków usprawiedliwia swoją niską aktywność fizyczną właśnie brakiem czasu wolnego. Jak jednak zauważa Włodzimierz Kocemba, badacz: „wskazywanie na brak czasu jako na obiektywną przeszkodę uczestnictwa w kulturze fizycznej jest klasyczną racjonalizacją poglądów i ukrywaniem bardziej autentycznych powodów preferowania innego typu zajęć”.

Podkreśla się, że dużą rolę w regularnym uprawianiu sportu odgrywa infrastruktura – niewystarczająco rozwinięta baza sportowa oraz brak dostępności do obiektów sportowo-rekreacyjnych stanowią przeszkodę zwłaszcza na obszarach wiejskich. Wskazuje się także na ograniczenia społeczno-ekonomiczne i na wysokie koszty udziału w niektórych formach aktywności. Sprawia to, że niektóre z nich są dostępne wyłącznie dla ludzi o relatywnie wysokich dochodach. Z drugiej strony należy zauważyć, że większość osób deklarujących systematyczne wykonywanie ćwiczeń podejmuje aktywność na łonie natury, w parkach. Argument o braku odpowiedniej dostępności do infrastruktury lub o wysokich kosztach korzystania z obiektów i sprzętu sportowego nie zawsze okazuje się zatem uzasadniony, zwłaszcza że na popularności w ostatnich latach zdają się zyskiwać najprostsze formy rekreacji ruchowej, uprawiane na świeżym powietrzu i niewymagające zaopatrzenia się w drogi, specjalistyczny sprzęt sportowy.

Niezwykle istotne jest promowanie prozdrowotnego uprawiania sportu skierowane do wszystkich, niezależnie od wieku, od płci, od kondycji fizycznej, od miejsca zamieszkania lub od statusu społecznego, a nie – tylko do młodych, sprawnych i wysportowanych osób.

Ryszard Polak, Paweł Tarkowski
Socjalizująca rola aktywności sportowej dzieci i młodzieży

Socjalizacja jest procesem wprowadzania człowieka w świat obowiązujących go norm, a sport jest dziedziną, w której mamy do czynienia z nagromadzeniem różnego rodzaju zasad i przepisów, trwałych i ponadczasowych, które z kolei podnoszą moralny wymiar ludzkiego życia.

Socjalizującej roli sportu pomaga obecna w nim reguła fair play, która swoje korzenie ma w kręgach rycerskich średniowiecza. Jest to reguła etyczno-moralna zawodników uprawiających sport, według której od uczestników rywalizacji w danej dziedzinie oczekuje się przestrzegania obowiązujących w niej zasad ustalonych wcześniej, takich jak: bezinteresowne poszanowanie reguł gry, szacunek dla przeciwnika, umożliwienie równych szans w rywalizacji, niewykorzystywanie przewagi losowej, rezygnacja z praktycznych korzyści ze zwycięstwa, minimalizacja cierpień przeciwnika. W czasie szkolnych zawodów młodzi ludzie doświadczają faktu, że tzw. czysta gra to w praktyce respektowanie zasad opartych na tradycji, na prawym sumieniu i na powszechnie akceptowanej moralności.

Udział w grupie sportowej przynosi wiele korzyści młodemu człowiekowi, czego dowodem mogą być np. wyniki badań przeprowadzanych wśród uczniów klas sportowych, wskazujące, że uczęszczające do nich osoby charakteryzują się większą dyscypliną, wyższą oceną zachowania, poczuciem wspólnego interesu, a osiągnięcia w nauce są lepsze niż osiągnięcia rówieśników albo takie same.

Często podkreślaną zaletą aktywności sportowej w procesie socjalizacji młodego pokolenia jest również kształtowanie zdolności do współpracy w grupie, a ta umiejętność jest cenionym elementem uczestnictwa w życiu społecznym, wyznacznikiem stopnia uspołecznienia. Kształtowanie tej umiejętności następuje przede wszystkim w trakcie gier i zabaw zespołowych. Dzięki zespołowemu uprawianiu sportu dzieci i młodzież uczą się dzielenia się z innymi doświadczeniem oraz solidarności, a także rezygnacji z indywidualnych korzyści dla dobra ogółu. Drużyna złożona z rówieśników dla młodych ludzi staje się ważną, jeśli nawet nie – najważniejszą grupą, do której przynależą, w której nawiązują się więzi międzyosobowe o szczególnym charakterze. W ramach uczestnictwa w sporcie realizowany jest również wzór higieniczny kultury fizycznej, którego celem jest dbałość o zdrowie, zgodnie z maksymą rzymskiego poety Juewenalisa: „W zdrowym ciele zdrowy duch”. W procesie uspołecznienia młodzi ludzie nabywają właściwego stosunku do zdrowia jako cennej wartości nie tylko z indywidualnego punktu widzenia, lecz także z perspektywy ogółu społeczeństwa. Młodzi sportowcy, będący pod opieką nauczycieli oraz trenerów, zachęcani są przez nich do zdrowego stylu życia: do odżywiania się, do nawodnienia, do higieny osobistej. Wielu z nich udział w rywalizacji sportowej kończy wraz z wejściem w dorosłość, jednak wcześniej wypracowane wzory zachowania często są dalej przez nich powielane. Badania ukazują pewną istotną zależność między byciem aktywnym fizycznie w okresie dzieciństwa a podobnymi praktykami w życiu dorosłym.

Zatem uczestnictwo w różnych formach aktywności sportowej nie tylko skutkuje zmianami w obrębie zdrowia fizycznego i sprawności motorycznej młodego człowieka, lecz także przynosi szereg korzyści w kształtowaniu jego osobowości oraz uspołecznieniu. Praktycznych umiejętności potrzebnych ludziom w życiu można się uczyć w połączeniu z umiejętnościami sportowymi, które kształtują w młodym człowieku gotowość do pokonywania wyzwań związanych z codzienną egzystencją. Zachowania nabyte w trakcie uczestnictwa w aktywności sportowej mogą przecież być skutecznie przenoszone na inne dziedziny życia.

Aleksandra Leszczyńska
Sport to zdrowie!

„Sport to zdrowie!” – w znanym przysłowiu wyrażono przekonanie o pozytywnym wpływie sportu na zdrowie jednostki. W kampaniach społecznych, w prozdrowotnych akcjach edukacyjnych, a także – w publikacjach naukowych, przekonuje się o konieczności podejmowania regularnej aktywności fizycznej dla prawidłowego funkcjonowania organizmu człowieka oraz dla utrzymania dobrego stanu zdrowia fizycznego i psychicznego.

Przekonanie o korzyściach płynących z regularnego uprawiania sportu odzwierciedlają wyniki badań naukowych. Wskazują one na korzystny wpływ ćwiczeń na zdrowie fizyczne i psychiczne człowieka. Systematyczne uprawianie sportu pomaga np. radzić sobie ze stresem, rozładowuje napięcie psychiczne i poprawia samopoczucie. Aktywność fizyczna stanowi zatem istotny czynnik kształtowania zdrowia, rozwijania nawyków i innych zachowań zdrowotnych, jak również okazuje się wartościową formą spędzania wolnego czasu.

Z kolei abstynencja ruchowa, niechęć do ruchu, niesie za sobą poważne konsekwencje zdrowotne. Brak aktywności społeczeństw może także być znacznym obciążeniem dla systemu gospodarczego i dla systemu opieki zdrowotnej państwa – poprzez zwiększenie wydatków, jakie należy ponieść na opiekę nad osobami niezdolnymi do pracy ze względów chorobowych oraz na ich leczenie.

Wśród Polaków podejmujących aktywność fizyczną najbardziej popularnymi formami rekreacyjnej aktywności ruchowej są formy podstawowe, określane mianem sportów całego życia. W naszym społeczeństwie największym uznaniem cieszą się: jazda na rowerze, pływanie oraz wszelkie odmiany marszu, takie jak jogging, spacer lub nordic walking¹. Aktywność fizyczną częściej podejmują mężczyźni niż kobiety. Sport stanowi domenę ludzi młodych – systematyczne wykonywanie ćwiczeń maleje wraz z wiekiem, po zakończonej edukacji szkolnej obserwuje się spadek uczestnictwa w kulturze fizycznej. Większą aktywność fizyczną wykazują mieszkańcy miast niż mieszkańcy wsi, co w dużej mierze jest związane z większą dostępnością do obiektów i do sprzętu sportowego w ośrodkach miejskich.

Za podstawowy powód abstynencji ruchowej uznaje się deficyt czasu – większość Polaków usprawiedliwia swoją niską aktywność fizyczną właśnie brakiem czasu wolnego. Jak jednak zauważa Włodzimierz Kocemba, badacz: „wskazywanie na brak czasu jako na obiektywną przeszkodę uczestnictwa w kulturze fizycznej jest klasyczną racjonalizacją poglądów i ukrywaniem bardziej autentycznych powodów preferowania innego typu zajęć”.

Podkreśla się, że dużą rolę w regularnym uprawianiu sportu odgrywa infrastruktura – niewystarczająco rozwinięta baza sportowa oraz brak dostępności do obiektów sportowo-rekreacyjnych stanowią przeszkodę zwłaszcza na obszarach wiejskich. Wskazuje się także na ograniczenia społeczno-ekonomiczne i na wysokie koszty udziału w niektórych formach aktywności. Sprawia to, że niektóre z nich są dostępne wyłącznie dla ludzi o relatywnie wysokich dochodach. Z drugiej strony należy zauważyć, że większość osób deklarujących systematyczne wykonywanie ćwiczeń podejmuje aktywność na łonie natury, w parkach. Argument o braku odpowiedniej dostępności do infrastruktury lub o wysokich kosztach korzystania z obiektów i sprzętu sportowego nie zawsze okazuje się zatem uzasadniony, zwłaszcza że na popularności w ostatnich latach zdają się zyskiwać najprostsze formy rekreacji ruchowej, uprawiane na świeżym powietrzu i niewymagające zaopatrzenia się w drogi, specjalistyczny sprzęt sportowy.

Niezwykle istotne jest promowanie prozdrowotnego uprawiania sportu skierowane do wszystkich, niezależnie od wieku, od płci, od kondycji fizycznej, od miejsca zamieszkania lub od statusu społecznego, a nie – tylko do młodych, sprawnych i wysportowanych osób.

Ryszard Polak, Paweł Tarkowski
Socjalizująca rola aktywności sportowej dzieci i młodzieży

Socjalizacja jest procesem wprowadzania człowieka w świat obowiązujących go norm, a sport jest dziedziną, w której mamy do czynienia z nagromadzeniem różnego rodzaju zasad i przepisów, trwałych i ponadczasowych, które z kolei podnoszą moralny wymiar ludzkiego życia.

Socjalizującej roli sportu pomaga obecna w nim reguła fair play, która swoje korzenie ma w kręgach rycerskich średniowiecza. Jest to reguła etyczno-moralna zawodników uprawiających sport, według której od uczestników rywalizacji w danej dziedzinie oczekuje się przestrzegania obowiązujących w niej zasad ustalonych wcześniej, takich jak: bezinteresowne poszanowanie reguł gry, szacunek dla przeciwnika, umożliwienie równych szans w rywalizacji, niewykorzystywanie przewagi losowej, rezygnacja z praktycznych korzyści ze zwycięstwa, minimalizacja cierpień przeciwnika. W czasie szkolnych zawodów młodzi ludzie doświadczają faktu, że tzw. czysta gra to w praktyce respektowanie zasad opartych na tradycji, na prawym sumieniu i na powszechnie akceptowanej moralności.

Udział w grupie sportowej przynosi wiele korzyści młodemu człowiekowi, czego dowodem mogą być np. wyniki badań przeprowadzanych wśród uczniów klas sportowych, wskazujące, że uczęszczające do nich osoby charakteryzują się większą dyscypliną, wyższą oceną zachowania, poczuciem wspólnego interesu, a osiągnięcia w nauce są lepsze niż osiągnięcia rówieśników albo takie same.

Często podkreślaną zaletą aktywności sportowej w procesie socjalizacji młodego pokolenia jest również kształtowanie zdolności do współpracy w grupie, a ta umiejętność jest cenionym elementem uczestnictwa w życiu społecznym, wyznacznikiem stopnia uspołecznienia. Kształtowanie tej umiejętności następuje przede wszystkim w trakcie gier i zabaw zespołowych. Dzięki zespołowemu uprawianiu sportu dzieci i młodzież uczą się dzielenia się z innymi doświadczeniem oraz solidarności, a także rezygnacji z indywidualnych korzyści dla dobra ogółu. Drużyna złożona z rówieśników dla młodych ludzi staje się ważną, jeśli nawet nie – najważniejszą grupą, do której przynależą, w której nawiązują się więzi międzyosobowe o szczególnym charakterze. W ramach uczestnictwa w sporcie realizowany jest również wzór higieniczny kultury fizycznej, którego celem jest dbałość o zdrowie, zgodnie z maksymą rzymskiego poety Juewenalisa: „W zdrowym ciele zdrowy duch”. W procesie uspołecznienia młodzi ludzie nabywają właściwego stosunku do zdrowia jako cennej wartości nie tylko z indywidualnego punktu widzenia, lecz także z perspektywy ogółu społeczeństwa. Młodzi sportowcy, będący pod opieką nauczycieli oraz trenerów, zachęcani są przez nich do zdrowego stylu życia: do odżywiania się, do nawodnienia, do higieny osobistej. Wielu z nich udział w rywalizacji sportowej kończy wraz z wejściem w dorosłość, jednak wcześniej wypracowane wzory zachowania często są dalej przez nich powielane. Badania ukazują pewną istotną zależność między byciem aktywnym fizycznie w okresie dzieciństwa a podobnymi praktykami w życiu dorosłym.

Zatem uczestnictwo w różnych formach aktywności sportowej nie tylko skutkuje zmianami w obrębie zdrowia fizycznego i sprawności motorycznej młodego człowieka, lecz także przynosi szereg korzyści w kształtowaniu jego osobowości oraz uspołecznieniu. Praktycznych umiejętności potrzebnych ludziom w życiu można się uczyć w połączeniu z umiejętnościami sportowymi, które kształtują w młodym człowieku gotowość do pokonywania wyzwań związanych z codzienną egzystencją. Zachowania nabyte w trakcie uczestnictwa w aktywności sportowej mogą przecież być skutecznie przenoszone na inne dziedziny życia.

Aleksandra Leszczyńska
Sport to zdrowie!

„Sport to zdrowie!” – w znanym przysłowiu wyrażono przekonanie o pozytywnym wpływie sportu na zdrowie jednostki. W kampaniach społecznych, w prozdrowotnych akcjach edukacyjnych, a także – w publikacjach naukowych, przekonuje się o konieczności podejmowania regularnej aktywności fizycznej dla prawidłowego funkcjonowania organizmu człowieka oraz dla utrzymania dobrego stanu zdrowia fizycznego i psychicznego.

Przekonanie o korzyściach płynących z regularnego uprawiania sportu odzwierciedlają wyniki badań naukowych. Wskazują one na korzystny wpływ ćwiczeń na zdrowie fizyczne i psychiczne człowieka. Systematyczne uprawianie sportu pomaga np. radzić sobie ze stresem, rozładowuje napięcie psychiczne i poprawia samopoczucie. Aktywność fizyczna stanowi zatem istotny czynnik kształtowania zdrowia, rozwijania nawyków i innych zachowań zdrowotnych, jak również okazuje się wartościową formą spędzania wolnego czasu.

Z kolei abstynencja ruchowa, niechęć do ruchu, niesie za sobą poważne konsekwencje zdrowotne. Brak aktywności społeczeństw może także być znacznym obciążeniem dla systemu gospodarczego i dla systemu opieki zdrowotnej państwa – poprzez zwiększenie wydatków, jakie należy ponieść na opiekę nad osobami niezdolnymi do pracy ze względów chorobowych oraz na ich leczenie.

Wśród Polaków podejmujących aktywność fizyczną najbardziej popularnymi formami rekreacyjnej aktywności ruchowej są formy podstawowe, określane mianem sportów całego życia. W naszym społeczeństwie największym uznaniem cieszą się: jazda na rowerze, pływanie oraz wszelkie odmiany marszu, takie jak jogging, spacer lub nordic walking¹. Aktywność fizyczną częściej podejmują mężczyźni niż kobiety. Sport stanowi domenę ludzi młodych – systematyczne wykonywanie ćwiczeń maleje wraz z wiekiem, po zakończonej edukacji szkolnej obserwuje się spadek uczestnictwa w kulturze fizycznej. Większą aktywność fizyczną wykazują mieszkańcy miast niż mieszkańcy wsi, co w dużej mierze jest związane z większą dostępnością do obiektów i do sprzętu sportowego w ośrodkach miejskich.

Za podstawowy powód abstynencji ruchowej uznaje się deficyt czasu – większość Polaków usprawiedliwia swoją niską aktywność fizyczną właśnie brakiem czasu wolnego. Jak jednak zauważa Włodzimierz Kocemba, badacz: „wskazywanie na brak czasu jako na obiektywną przeszkodę uczestnictwa w kulturze fizycznej jest klasyczną racjonalizacją poglądów i ukrywaniem bardziej autentycznych powodów preferowania innego typu zajęć”.

Podkreśla się, że dużą rolę w regularnym uprawianiu sportu odgrywa infrastruktura – niewystarczająco rozwinięta baza sportowa oraz brak dostępności do obiektów sportowo-rekreacyjnych stanowią przeszkodę zwłaszcza na obszarach wiejskich. Wskazuje się także na ograniczenia społeczno-ekonomiczne i na wysokie koszty udziału w niektórych formach aktywności. Sprawia to, że niektóre z nich są dostępne wyłącznie dla ludzi o relatywnie wysokich dochodach. Z drugiej strony należy zauważyć, że większość osób deklarujących systematyczne wykonywanie ćwiczeń podejmuje aktywność na łonie natury, w parkach. Argument o braku odpowiedniej dostępności do infrastruktury lub o wysokich kosztach korzystania z obiektów i sprzętu sportowego nie zawsze okazuje się zatem uzasadniony, zwłaszcza że na popularności w ostatnich latach zdają się zyskiwać najprostsze formy rekreacji ruchowej, uprawiane na świeżym powietrzu i niewymagające zaopatrzenia się w drogi, specjalistyczny sprzęt sportowy.

Niezwykle istotne jest promowanie prozdrowotnego uprawiania sportu skierowane do wszystkich, niezależnie od wieku, od płci, od kondycji fizycznej, od miejsca zamieszkania lub od statusu społecznego, a nie – tylko do młodych, sprawnych i wysportowanych osób.

Ryszard Polak, Paweł Tarkowski
Socjalizująca rola aktywności sportowej dzieci i młodzieży

Socjalizacja jest procesem wprowadzania człowieka w świat obowiązujących go norm, a sport jest dziedziną, w której mamy do czynienia z nagromadzeniem różnego rodzaju zasad i przepisów, trwałych i ponadczasowych, które z kolei podnoszą moralny wymiar ludzkiego życia.

Socjalizującej roli sportu pomaga obecna w nim reguła fair play, która swoje korzenie ma w kręgach rycerskich średniowiecza. Jest to reguła etyczno-moralna zawodników uprawiających sport, według której od uczestników rywalizacji w danej dziedzinie oczekuje się przestrzegania obowiązujących w niej zasad ustalonych wcześniej, takich jak: bezinteresowne poszanowanie reguł gry, szacunek dla przeciwnika, umożliwienie równych szans w rywalizacji, niewykorzystywanie przewagi losowej, rezygnacja z praktycznych korzyści ze zwycięstwa, minimalizacja cierpień przeciwnika. W czasie szkolnych zawodów młodzi ludzie doświadczają faktu, że tzw. czysta gra to w praktyce respektowanie zasad opartych na tradycji, na prawym sumieniu i na powszechnie akceptowanej moralności.

Udział w grupie sportowej przynosi wiele korzyści młodemu człowiekowi, czego dowodem mogą być np. wyniki badań przeprowadzanych wśród uczniów klas sportowych, wskazujące, że uczęszczające do nich osoby charakteryzują się większą dyscypliną, wyższą oceną zachowania, poczuciem wspólnego interesu, a osiągnięcia w nauce są lepsze niż osiągnięcia rówieśników albo takie same.

Często podkreślaną zaletą aktywności sportowej w procesie socjalizacji młodego pokolenia jest również kształtowanie zdolności do współpracy w grupie, a ta umiejętność jest cenionym elementem uczestnictwa w życiu społecznym, wyznacznikiem stopnia uspołecznienia. Kształtowanie tej umiejętności następuje przede wszystkim w trakcie gier i zabaw zespołowych. Dzięki zespołowemu uprawianiu sportu dzieci i młodzież uczą się dzielenia się z innymi doświadczeniem oraz solidarności, a także rezygnacji z indywidualnych korzyści dla dobra ogółu. Drużyna złożona z rówieśników dla młodych ludzi staje się ważną, jeśli nawet nie – najważniejszą grupą, do której przynależą, w której nawiązują się więzi międzyosobowe o szczególnym charakterze. W ramach uczestnictwa w sporcie realizowany jest również wzór higieniczny kultury fizycznej, którego celem jest dbałość o zdrowie, zgodnie z maksymą rzymskiego poety Juewenalisa: „W zdrowym ciele zdrowy duch”. W procesie uspołecznienia młodzi ludzie nabywają właściwego stosunku do zdrowia jako cennej wartości nie tylko z indywidualnego punktu widzenia, lecz także z perspektywy ogółu społeczeństwa. Młodzi sportowcy, będący pod opieką nauczycieli oraz trenerów, zachęcani są przez nich do zdrowego stylu życia: do odżywiania się, do nawodnienia, do higieny osobistej. Wielu z nich udział w rywalizacji sportowej kończy wraz z wejściem w dorosłość, jednak wcześniej wypracowane wzory zachowania często są dalej przez nich powielane. Badania ukazują pewną istotną zależność między byciem aktywnym fizycznie w okresie dzieciństwa a podobnymi praktykami w życiu dorosłym.

Zatem uczestnictwo w różnych formach aktywności sportowej nie tylko skutkuje zmianami w obrębie zdrowia fizycznego i sprawności motorycznej młodego człowieka, lecz także przynosi szereg korzyści w kształtowaniu jego osobowości oraz uspołecznieniu. Praktycznych umiejętności potrzebnych ludziom w życiu można się uczyć w połączeniu z umiejętnościami sportowymi, które kształtują w młodym człowieku gotowość do pokonywania wyzwań związanych z codzienną egzystencją. Zachowania nabyte w trakcie uczestnictwa w aktywności sportowej mogą przecież być skutecznie przenoszone na inne dziedziny życia.

O Rodionie Raskolnikowie jeden z bohaterów Zbrodni i kary Fiodora Dostojewskiego powiedział:

Wielkoduszny i dobry. […] A znów kiedy indziej – […] zimny i nieczuły, ba, wręcz nieludzki, doprawdy, można by powiedzieć, że dwa przeciwstawne charaktery zmieniają się w nim kolejno.

Przeczytaj poniższą definicję.

Arkadia – region rolniczy uchodzący w wyobraźni poetów antycznych za przysłowiowy kraj szczęśliwości.

Przeczytaj poniższy fragment utworu literackiego. Gustaw Herling-Grudziński Inny świat

Stary Kozak miał syna w Czerwonej Armii, młodego lejtnanta wojsk pancernych, którego fotografia stała w baraku w posrebrzanych ramkach obok pryczy ojca. [...] Pamfiłow kochał młodego Saszę miłością zupełnie zwierzęcą. [...]

Tego przywiązania nie osłabiał nawet fakt, że nie spotykało się ono z pełną wzajemnością. [...]

Więźniowie mogą otrzymywać listy bez ograniczeń, wysyłać zaś jeden na miesiąc; Pamfiłow nie omijał żadnej okazji, aby się upomnieć o znak życia od syna – jedyną rzecz, która nadawała sens jego własnemu życiu. [...]

W marcu 1941 roku Pamfiłow otrzymał wreszcie list od syna. [...] Sasza donosił, że nie będzie teraz pisywał przez dłuższy czas, bo nie pozwolą mu na to pilne zajęcia. Ale stereotypowy ustęp listu o potężnym Związku Sowieckim i „naszej socjalistycznej ojczyźnie” miał teraz więcej niż zazwyczaj ognia i kończył się zdaniem, w którym syn usprawiedliwiał i pochwalał nawet aresztowanie ojca jako „przejaw historycznej konieczności”.

Przeczytaj poniższy fragment utworu literackiego. Albert Camus Dżuma

[…] I doprawdy, nie ma na ziemi nic ważniejszego od cierpienia dziecka, lęku, jakie to cierpienie przynosi, i racji, jakie trzeba dla niego znaleźć. Wszystko inne w życiu ułatwia Pan Bóg i zanim dojdziemy do tego punktu, religia nie ma zasług. Natomiast tu przypiera nas do muru. Tak więc jesteśmy pod murami dżumy i w ich śmiertelnym cieniu musimy znaleźć dla siebie dobrodziejstwo. Ojciec Paneloux odmawia sobie nawet łatwych korzyści płynących z przedostania się przez ten mur. Wygodnie byłoby mu powiedzieć, że rozkosze czekające dziecko mogą wynagrodzić jego cierpienia, ale doprawdy nic o tym nie wie. Któż mógłby bowiem twierdzić, że wieczna radość może wynagrodzić chwilę ludzkiego cierpienia? [...] Nie, ojciec Paneloux pozostanie u stóp muru, wierny tej męce, której symbolem jest krzyż, twarzą w twarz z cierpieniem dziecka. I powie bez lęku tym, którzy go dziś słuchają: „Bracia moi, chwila nadeszła. Trzeba we wszystko uwierzyć albo wszystkiemu zaprzeczyć. A któż spośród was ośmieliłby się wszystkiemu zaprzeczyć?”.

Agnieszka Krzemińska
Kamień, papier, chmura

Verba volant, scripta manent, czyli „słowa ulatują, pismo pozostaje” – twierdzili Rzymianie. I mieli rację. Wszystko zaczęło się od paleolitycznych łowców – zbieraczy, którzy na ścianach jaskiń południowej Francji i Hiszpanii już ponad 40 tysięcy lat temu uwiecznili wizerunki zwierząt. Przyczyny powstania sztuki naskalnej pozostają tajemnicą, ale niewykluczone, że jedną z nich była niedoskonała ludzka pamięć, która wymagała jakiejś graficznej pomocy w utrwalaniu ważnych informacji.

Człowiek pisał na wszystkim, co miał pod ręką: na kamieniu, na glinie, na papirusie, na jedwabiu, na pergaminie, wreszcie – na papierze. Pergamin został wyparty przez papier dopiero w połowie XV wieku, gdy pojawiła się maszyna drukarska. Od tego momentu zmieniały się jedynie sposoby produkcji papieru i narzędzia piśmiennicze: gęsie pióro zaopatrzono w stalówkę, potem zmieniono je na pióro wieczne ze zbiorniczkiem na atrament, a w końcu – na długopis. Wykorzystywanie klawiatury to dziejowa nowość: mimo że pierwszą maszynę do pisania opatentowano w XIX wieku, to zdecydowana większość ludzi pisała ręcznie aż do momentu, gdy w domach na stałe zagościły komputery, a w naszych kieszeniach – smartfony.

Dziś szkoła jest jedną z ostatnich instytucji, w których długopisy trzymają się mocno, ale trochę za wcześnie, by mówić o śmierci papieru, służącego nam przez dwa tysiące lat. Przede wszystkim dlatego, że nowoczesne nośniki cyfrowe nadal są zawodne. Awaria komputera sprawia, że możemy stracić dane w nim zgromadzone. Z tego powodu ich bardziej zapobiegliwi użytkownicy zapisują ważne treści w wielu miejscach, również w chmurze. Niestety, dostęp do niej wymaga prądu, połączenia z siecią i jakiegoś urządzenia nawiązującego z nią kontakt. Ponadto w pościgu za coraz to nowszymi sposobami przechowywania treści, których wytwarzamy bardzo dużo, może nawet – za dużo, jesteśmy zmuszeni stale kupować nowe nośniki i zwiększać pojemność energochłonnych serwerów, przez co przyczyniamy się do produkcji elektrośmieci i do zużywania kurczących się zasobów energii.

Papier (choć powoli staje się produktem luksusowym i drogim) jest prostszy w użyciu, ponieważ do zapisu wystarczają ręka i ołówek, a do odczytania – oczy. Wbrew powszechnemu przekonaniu celulozowe kartki są dość trwałe, bo – jeśli nie spłoną – mogą z powodzeniem przetrwać 400 lat, podczas gdy zapis na taśmie magnetycznej znika po pół wieku, a na pendrivie typu flash – nawet po kilku latach. Z kolei teksty zapisane ręką ludzką przed wiekami na tradycyjnych nośnikach można odczytać, mimo że czas wytarł ich zarysy albo sprawił, że atrament wyblakł. Nowoczesne technologie umożliwiają wręcz odszyfrowywanie niewidocznych gołym okiem palimpsestów¹, będących prawdziwą skarbnicą wiedzy o dawnych pokoleniach. Zapis analogowy ma jeszcze jedną zaletę – trudniej go podrobić niż zapis cyfrowy. Rozwój technologiczny sprawia, że nie przestaniemy korzystać z nośników cyfrowych, ale dla pewności powinniśmy sięgać także po te tradycyjne, które mają również walor estetyczny – nawet najlepszej jakości zdjęcie zabytkowego papirusu na ekranie komputera nie robi takiego wrażenia jak zobaczenie oryginału w muzealnej gablocie na własne oczy.

Olaf Szewczyk
Biblioteka w kieszeni

„Jeśli widzę dalej, to tylko dlatego, że stoję na ramionach olbrzymów” – powiedział Isaac Newton, wielki angielski uczony, odkrywca prawa powszechnego ciążenia. Prawdą jest, że każdy naukowiec może zrobić krok do przodu na ścieżce poznania tylko dlatego, że inni przetarli przed nim szlak. Ustalenia naszych poprzedników są warunkiem dzisiejszego postępu. Wiedza przez nich zgromadzona nie byłaby jednak nic warta, gdyby nie została utrwalona dla potomnych. To dzięki wynalezieniu pisma mogła rozwinąć się nauka, a w konsekwencji – dzisiejsza cywilizacja. Gdyby nie pismo, bylibyśmy dziś wciąż na etapie kultury zbieraczy i łowców. Z drugiej strony – warto zastanowić się, jak bardzo zaawansowana mogłaby być dziś nasza cywilizacja, gdyby ogrom ważnych ustaleń naszych przodków nie przepadł bezpowrotnie: ustaleń zapisanych w formie rękopisów, które spłonęły w pożarach, zbutwiały lub po prostu rozpadły się ze starości. Ilu ważnych pism Arystotelesa, zaginionych na przestrzeni wieków, nigdy nie mieliśmy szansy przeczytać?

Nietrwałość dawnych nośników informacji to tylko jedna z wad zapisu danych na glinianych tabliczkach, na papirusie, na pergaminie lub na papierze. Olbrzymim ograniczeniem był mały zasięg tak przechowywanej wiedzy. Zapisywane ręcznie, nierzadko w jednym tylko egzemplarzu, kłopotliwe w kopiowaniu, tradycyjne nośniki pisma miały, siłą rzeczy, charakter skrajnie elitarny. Wiedza nie miała zatem szansy rozprzestrzeniać się tak jak dzisiaj. Co więcej, przy małej liczbie istniejących egzemplarzy niefortunne zdarzenia losowe, jak pożar biblioteki, mogły na zawsze wymazać dane informacje z zasobu wiedzy ludzkości. Wynalezienie druku przez Gutenberga w znacznej mierze ograniczyło skalę tego problemu, ponieważ książki – drukowane w wielu egzemplarzach – okazały się nieporównywalnie bardziej dostępne niż rękopisy. Prawdziwy przełom przyniosło jednak dopiero pojawienie się cyfrowych nośników danych.

Dzisiejsze, elektroniczne nośniki danych są wolne od wielu ograniczeń tradycyjnych form przechowywania informacji. Możemy zapisywać treści w dużej liczbie kopii jednocześnie, a przechowywanie w chmurze sprawia, że są one bezpieczne: gdyby jeden z serwerów obsługujących daną chmurę uległ awarii, wciąż będą istnieć kopie zapasowe przechowywane na innych, bliźniaczych komputerach. Z kolei publikacja w medium elektronicznym – np. za pomocą poczty, medium społecznościowego, strony internetowej – pozwala na natychmiastowe przekazanie informacji wszystkim zainteresowanym.

Niezwykłe jest to, jak wiele informacji zapisanych w formie cyfrowej można zmieścić na elektronicznym nośniku. Niewielki czytnik książek, wyposażony w ekran dotykowy, na którym wyświetlają się kolejne strony lektury, może pomieścić tyle powieści, ile – w formie tradycyjnych papierowych woluminów – wypełniłoby wielkie biblioteki. Zbiory gigantycznej Biblioteki Kongresu USA, której półki, zastawione książkami, mają łączną długość prawie półtora tysiąca kilometrów, zajęłyby – utrwalone w formie cyfrowej – kilkanaście terabajtów danych. Wszystkie te dane moglibyśmy dziś zapisać na nośniku USB, nie większym niż breloczek do kluczy.

Olbrzymia pojemność cyfrowych nośników danych to nie tylko wygoda i oszczędność miejsca. To także konieczność w świecie dzisiejszej nauki, z jej wielkimi, wciąż rosnącymi zasobami wiedzy. Jest jej już tak wiele, że nawet uczeni o wąskich specjalizacjach miewają trudność z przyswajaniem wszelkich ustaleń dla nich istotnych. Nasze mózgi nie są przecież ewolucyjnie przystosowane do przechowywania tak wielkich zbiorów danych. Dzięki technologiom cyfrowym możemy jednak nie tylko gromadzić praktycznie dowolne ilości informacji, lecz także łatwo te zbiory przeszukiwać, i to błyskawicznie, przykładowo: dzięki filtrowaniu plików pod względem występowania konkretnych słów kluczowych lub zwrotów. W przypadku tradycyjnych, niecyfrowych form zapisu, takich jak książki, nie byłoby to możliwe. Łatwość korzystania ze zdigitalizowanych zasobów sprawia zatem, że biblioteki coraz częściej będziemy nosić w kieszeni.

Agnieszka Krzemińska
Kamień, papier, chmura

Verba volant, scripta manent, czyli „słowa ulatują, pismo pozostaje” – twierdzili Rzymianie. I mieli rację. Wszystko zaczęło się od paleolitycznych łowców – zbieraczy, którzy na ścianach jaskiń południowej Francji i Hiszpanii już ponad 40 tysięcy lat temu uwiecznili wizerunki zwierząt. Przyczyny powstania sztuki naskalnej pozostają tajemnicą, ale niewykluczone, że jedną z nich była niedoskonała ludzka pamięć, która wymagała jakiejś graficznej pomocy w utrwalaniu ważnych informacji.

Człowiek pisał na wszystkim, co miał pod ręką: na kamieniu, na glinie, na papirusie, na jedwabiu, na pergaminie, wreszcie – na papierze. Pergamin został wyparty przez papier dopiero w połowie XV wieku, gdy pojawiła się maszyna drukarska. Od tego momentu zmieniały się jedynie sposoby produkcji papieru i narzędzia piśmiennicze: gęsie pióro zaopatrzono w stalówkę, potem zmieniono je na pióro wieczne ze zbiorniczkiem na atrament, a w końcu – na długopis. Wykorzystywanie klawiatury to dziejowa nowość: mimo że pierwszą maszynę do pisania opatentowano w XIX wieku, to zdecydowana większość ludzi pisała ręcznie aż do momentu, gdy w domach na stałe zagościły komputery, a w naszych kieszeniach – smartfony.

Dziś szkoła jest jedną z ostatnich instytucji, w których długopisy trzymają się mocno, ale trochę za wcześnie, by mówić o śmierci papieru, służącego nam przez dwa tysiące lat. Przede wszystkim dlatego, że nowoczesne nośniki cyfrowe nadal są zawodne. Awaria komputera sprawia, że możemy stracić dane w nim zgromadzone. Z tego powodu ich bardziej zapobiegliwi użytkownicy zapisują ważne treści w wielu miejscach, również w chmurze. Niestety, dostęp do niej wymaga prądu, połączenia z siecią i jakiegoś urządzenia nawiązującego z nią kontakt. Ponadto w pościgu za coraz to nowszymi sposobami przechowywania treści, których wytwarzamy bardzo dużo, może nawet – za dużo, jesteśmy zmuszeni stale kupować nowe nośniki i zwiększać pojemność energochłonnych serwerów, przez co przyczyniamy się do produkcji elektrośmieci i do zużywania kurczących się zasobów energii.

Papier (choć powoli staje się produktem luksusowym i drogim) jest prostszy w użyciu, ponieważ do zapisu wystarczają ręka i ołówek, a do odczytania – oczy. Wbrew powszechnemu przekonaniu celulozowe kartki są dość trwałe, bo – jeśli nie spłoną – mogą z powodzeniem przetrwać 400 lat, podczas gdy zapis na taśmie magnetycznej znika po pół wieku, a na pendrivie typu flash – nawet po kilku latach. Z kolei teksty zapisane ręką ludzką przed wiekami na tradycyjnych nośnikach można odczytać, mimo że czas wytarł ich zarysy albo sprawił, że atrament wyblakł. Nowoczesne technologie umożliwiają wręcz odszyfrowywanie niewidocznych gołym okiem palimpsestów¹, będących prawdziwą skarbnicą wiedzy o dawnych pokoleniach. Zapis analogowy ma jeszcze jedną zaletę – trudniej go podrobić niż zapis cyfrowy. Rozwój technologiczny sprawia, że nie przestaniemy korzystać z nośników cyfrowych, ale dla pewności powinniśmy sięgać także po te tradycyjne, które mają również walor estetyczny – nawet najlepszej jakości zdjęcie zabytkowego papirusu na ekranie komputera nie robi takiego wrażenia jak zobaczenie oryginału w muzealnej gablocie na własne oczy.

Olaf Szewczyk
Biblioteka w kieszeni

„Jeśli widzę dalej, to tylko dlatego, że stoję na ramionach olbrzymów” – powiedział Isaac Newton, wielki angielski uczony, odkrywca prawa powszechnego ciążenia. Prawdą jest, że każdy naukowiec może zrobić krok do przodu na ścieżce poznania tylko dlatego, że inni przetarli przed nim szlak. Ustalenia naszych poprzedników są warunkiem dzisiejszego postępu. Wiedza przez nich zgromadzona nie byłaby jednak nic warta, gdyby nie została utrwalona dla potomnych. To dzięki wynalezieniu pisma mogła rozwinąć się nauka, a w konsekwencji – dzisiejsza cywilizacja. Gdyby nie pismo, bylibyśmy dziś wciąż na etapie kultury zbieraczy i łowców. Z drugiej strony – warto zastanowić się, jak bardzo zaawansowana mogłaby być dziś nasza cywilizacja, gdyby ogrom ważnych ustaleń naszych przodków nie przepadł bezpowrotnie: ustaleń zapisanych w formie rękopisów, które spłonęły w pożarach, zbutwiały lub po prostu rozpadły się ze starości. Ilu ważnych pism Arystotelesa, zaginionych na przestrzeni wieków, nigdy nie mieliśmy szansy przeczytać?

Nietrwałość dawnych nośników informacji to tylko jedna z wad zapisu danych na glinianych tabliczkach, na papirusie, na pergaminie lub na papierze. Olbrzymim ograniczeniem był mały zasięg tak przechowywanej wiedzy. Zapisywane ręcznie, nierzadko w jednym tylko egzemplarzu, kłopotliwe w kopiowaniu, tradycyjne nośniki pisma miały, siłą rzeczy, charakter skrajnie elitarny. Wiedza nie miała zatem szansy rozprzestrzeniać się tak jak dzisiaj. Co więcej, przy małej liczbie istniejących egzemplarzy niefortunne zdarzenia losowe, jak pożar biblioteki, mogły na zawsze wymazać dane informacje z zasobu wiedzy ludzkości. Wynalezienie druku przez Gutenberga w znacznej mierze ograniczyło skalę tego problemu, ponieważ książki – drukowane w wielu egzemplarzach – okazały się nieporównywalnie bardziej dostępne niż rękopisy. Prawdziwy przełom przyniosło jednak dopiero pojawienie się cyfrowych nośników danych.

Dzisiejsze, elektroniczne nośniki danych są wolne od wielu ograniczeń tradycyjnych form przechowywania informacji. Możemy zapisywać treści w dużej liczbie kopii jednocześnie, a przechowywanie w chmurze sprawia, że są one bezpieczne: gdyby jeden z serwerów obsługujących daną chmurę uległ awarii, wciąż będą istnieć kopie zapasowe przechowywane na innych, bliźniaczych komputerach. Z kolei publikacja w medium elektronicznym – np. za pomocą poczty, medium społecznościowego, strony internetowej – pozwala na natychmiastowe przekazanie informacji wszystkim zainteresowanym.

Niezwykłe jest to, jak wiele informacji zapisanych w formie cyfrowej można zmieścić na elektronicznym nośniku. Niewielki czytnik książek, wyposażony w ekran dotykowy, na którym wyświetlają się kolejne strony lektury, może pomieścić tyle powieści, ile – w formie tradycyjnych papierowych woluminów – wypełniłoby wielkie biblioteki. Zbiory gigantycznej Biblioteki Kongresu USA, której półki, zastawione książkami, mają łączną długość prawie półtora tysiąca kilometrów, zajęłyby – utrwalone w formie cyfrowej – kilkanaście terabajtów danych. Wszystkie te dane moglibyśmy dziś zapisać na nośniku USB, nie większym niż breloczek do kluczy.

Olbrzymia pojemność cyfrowych nośników danych to nie tylko wygoda i oszczędność miejsca. To także konieczność w świecie dzisiejszej nauki, z jej wielkimi, wciąż rosnącymi zasobami wiedzy. Jest jej już tak wiele, że nawet uczeni o wąskich specjalizacjach miewają trudność z przyswajaniem wszelkich ustaleń dla nich istotnych. Nasze mózgi nie są przecież ewolucyjnie przystosowane do przechowywania tak wielkich zbiorów danych. Dzięki technologiom cyfrowym możemy jednak nie tylko gromadzić praktycznie dowolne ilości informacji, lecz także łatwo te zbiory przeszukiwać, i to błyskawicznie, przykładowo: dzięki filtrowaniu plików pod względem występowania konkretnych słów kluczowych lub zwrotów. W przypadku tradycyjnych, niecyfrowych form zapisu, takich jak książki, nie byłoby to możliwe. Łatwość korzystania ze zdigitalizowanych zasobów sprawia zatem, że biblioteki coraz częściej będziemy nosić w kieszeni.