Źródło
Informacja do zadań 11.
Chlorek ołowiu(II) i jodek ołowiu(II) są solami trudno rozpuszczalnymi w wodzie, ale wartości
ich iloczynu rozpuszczalności znacznie się różnią. Na zdjęciach przedstawiono świeżo
wytrącone osady: chlorku ołowiu(II) w probówce 1. i jodku ołowiu(II) w probówce 2.


Aby doświadczalnie potwierdzić, że obie sole są trudno rozpuszczalne w wodzie oraz że
rozpuszczalność jodku ołowiu(II) jest znacznie mniejsza niż rozpuszczalność chlorku
ołowiu(II), przygotowano zestaw laboratoryjny składający się:
− z probówki, w której umieszczono 2 cm3 wodnego roztworu azotanu(V) ołowiu(II)
o stężeniu 0,1 mol ∙dm−3
− ze zlewki z wodnym roztworem chlorku potasu o stężeniu 0,1 mol ∙dm−3
− ze zlewki z wodnym roztworem jodku potasu o stężeniu 0,1 mol ∙dm−3
− z wielomiarowych pipet.
Napisz w formie jonowej skróconej równanie reakcji strącania chlorku ołowiu(II).
Podpowiedź
Opracowanie redakcyjne
Podpowiedź 1
Wskaż jony pochodzące z obu roztworów, które rzeczywiście budują osad chlorku ołowiu(II).
Podpowiedź 2
Dobierz liczbę Cl− do ładunku Pb2+ i zapisz osad jako niezdysocjowaną sól.
Podpowiedź 3
Usuń jony obserwatorowe K+ i NO3−; pozostanie Pb2+ + 2Cl− → PbCl2.
Odpowiedź
Odpowiedź przykładowa / klucz CKE
Zasady oceniania
1 pkt – poprawne napisanie we właściwej formie równania reakcji strącania chlorku
ołowiu(II).
0 pkt – odpowiedź niespełniająca powyższego kryterium albo brak odpowiedzi.
Wyjaśnienie
Opracowanie redakcyjne
Rozumowanie krok po kroku
Azotan(V) ołowiu(II) dostarcza jonów Pb2+, a chlorek potasu jonów Cl−. Trudno rozpuszczalny chlorek ołowiu(II) powstaje po połączeniu jednego kationu z dwoma anionami: Pb2+ + 2Cl− → PbCl2.
W równaniu jonowym skróconym nie zapisujemy K+ ani NO3−, ponieważ pozostają w roztworze i nie uczestniczą w strącaniu. Osad pozostawiamy w postaci niezdysocjowanego wzoru soli. Bilans ładunku po stronie substratów wynosi zero, tak samo jak dla obojętnego produktu.