Badania wykazały, że atomy tworzące wiązanie peptydowe stanowią sztywny i płaski element
strukturalny. Mała odległość między atomem węgla a atomem azotu, które tworzą to wiązanie,
wskazuje, że w znacznym stopniu ma ono charakter wiązania podwójnego (około 50%).
W rezultacie kąty między wiązaniami tworzonymi przez opisane atomy są zbliżone do 120º.
Wiązanie peptydowe może być opisane jako stan pośredni między dwiema strukturami
zilustrowanymi poniżej na przykładzie fragmentu łańcucha peptydowego (R1 i R2 oznaczają
łańcuchy boczne aminokwasów):
struktura I struktura II

Oceń, czy podane poniżej informacje są prawdziwe. Zaznacz P, jeśli informacja jest prawdziwa, albo F – jeśli jest fałszywa.
1. | W strukturze II atomowi węgla i atomowi azotu, które tworzą wiązanie peptydowe, przypisuje się hybrydyzację typu sp2. | P | F |
|---|---|---|---|
2. | Częściowo podwójny charakter wiązania peptydowego jest przyczyną ograniczenia swobodnego obrotu cząsteczki peptydu wokół osi tego wiązania. | P | F |
3. | Struktura II jest możliwa, ponieważ para elektronowa azotu w wiązaniu peptydowym może być wykorzystana do utworzenia wiązania π z atomem węgla. | P | F |
Podpowiedź
Opracowanie redakcyjne
Podpowiedź 1
Powiąż delokalizację pary azotu z charakterem wiązania C–N.
Podpowiedź 2
Częściowe wiązanie podwójne utrudnia obrót i sprzyja płaskości.
Podpowiedź 3
Zaznacz P, P, P: sp2, ograniczony obrót oraz udział pary azotu w wiązaniu π.
Odpowiedź
Odpowiedź przykładowa / klucz CKE

Zasady oceniania
1 p. – za poprawne wskazanie trzech odpowiedzi.
0 p. – za odpowiedź niepełną lub błędną albo brak odpowiedzi.
Wyjaśnienie
Opracowanie redakcyjne
Rozumowanie krok po kroku
Wolna para elektronowa azotu może ulegać delokalizacji z układem karbonylowym. Wiązanie peptydowe uzyskuje przez to częściowo podwójny charakter, co ogranicza obrót wokół C–N i sprzyja płaskiej geometrii fragmentu.
Atomom tworzącym ten układ przypisuje się hybrydyzację sp2. Wszystkie trzy zdania są prawdziwe. Rysunki graniczne nie oznaczają dwóch cząsteczek szybko zamieniających się miejscami; opisują jeden zdelokalizowany układ elektronowy.
Zapis końcowy i porównanie z kluczem
