Do dwóch probówek zawierających świeżo strącony biały osad wodorotlenku ołowiu(II)
dodano oddzielnie stężony wodny roztwór wodorotlenku sodu (probówka I) oraz wodny
roztwór kwasu octowego (probówka II). Przebieg doświadczenia zilustrowano na poniższym
rysunku.

W obu probówkach zaobserwowano roztworzenie osadu wodorotlenku ołowiu(II).
Napisz w formie jonowej równania reakcji, które zaszły w obu probówkach.
W związkach kompleksowych kation ołowiu Pb2+ przyjmuje liczbę koordynacyjną równą 4. Określ charakter chemiczny wodorotlenku ołowiu(II).
Probówka I: …
Probówka II: …
Charakter chemiczny wodorotlenku ołowiu(II): …
Podpowiedź
Opracowanie redakcyjne
Podpowiedź 1
Wykorzystaj amfoteryczność Pb(OH)2, pisząc dwie różne reakcje.
Podpowiedź 2
Nadmiar OH− prowadzi do anionu kompleksowego, a słaby kwas w zapisie jonowym pozostaje cząsteczką.
Podpowiedź 3
Zbilansuj powstawanie [Pb(OH)4]2− oraz reakcję dwóch cząsteczek kwasu etanowego z jednym Pb(OH)2.
Odpowiedź
Odpowiedź przykładowa / klucz CKE

Zasady oceniania
2 p. – za poprawne napisanie w formie jonowej obu równań reakcji oraz poprawne określenie
charakteru chemicznego wodorotlenku ołowiu (II).
1 p. – za poprawne napisanie w formie jonowej obu równań reakcji, ale błędne określenie
charakteru chemicznego wodorotlenku ołowiu (II)
lub
– za poprawne napisanie wzorów substratów i produktów obu reakcji, ale błędne dobranie
współczynników stechiometrycznych, i poprawne określenie charakteru chemicznego
wodorotlenku ołowiu (II).
0 p. – za odpowiedź niepełną lub błędną albo brak odpowiedzi.
Wyjaśnienie
Opracowanie redakcyjne
Rozumowanie krok po kroku
Wodorotlenek ołowiu(II) jest amfoteryczny: reaguje zarówno z kwasem, jak i z nadmiarem mocnej zasady. W środowisku zasadowym zapisujemy Pb(OH)2 + 2OH− → [Pb(OH)4]2−.
W reakcji z kwasem etanowym powstają jony ołowiu(II), aniony etanianowe i woda. Ponieważ kwas etanowy jest słabym elektrolitem, w równaniu jonowym skróconym pozostawiamy go w formie cząsteczkowej, zgodnie z grafiką klucza; nie zastępujemy go automatycznie samymi jonami H+.
Zapis końcowy i porównanie z kluczem
