Źródło
Informacja do zadania 21.
W celu zbadania efektu cieplnego reakcji chemicznych przeprowadzono cztery doświadczenia
oznaczone numerami I–IV. Mieszano po 100 cm3 wodnych roztworów substancji,
wymienionych w odpowiednich wierszach tabeli, o stężeniu molowym 0,2 mol ⋅dm−3
i o początkowej temperaturze równej 25 ºC. Następnie zmierzono temperaturę każdej
z otrzymanych mieszanin.
Numer doświadczenia | Substancja rozpuszczona w 1. roztworze | Substancja rozpuszczona w 2. roztworze |
|---|---|---|
I | chlorek baru | siarczan(VI) sodu |
II | kwas solny | wodorotlenek potasu |
III | wodorotlenek baru | kwas siarkowy(VI) |
IV | kwas azotowy(V) | wodorotlenek sodu |
Zaobserwowano, że w każdym doświadczeniu temperatura uzyskanych mieszanin była
wyższa niż temperatura użytych roztworów i że przyrost temperatury ΔT w niektórych
doświadczeniach był taki sam.
Napisz numery wszystkich doświadczeń, w których zaobserwowany wzrost temperatury
ΔT był jednakowy.
Podpowiedź
Opracowanie redakcyjne
Podpowiedź 1
Szukaj prób o tym samym równaniu jonowym i tej samej ilości reagujących jonów.
Podpowiedź 2
II i IV to zobojętnianie mocnego kwasu mocną zasadą. W III dodatkowo strąca się osad.
Podpowiedź 3
Wpisz II i IV. Uzasadnienie oprzyj na jednakowym procesie H+ + OH− → H2O i porównywalnych ilościach.
Odpowiedź
Odpowiedź przykładowa / klucz CKE
II i IV
Zasady oceniania
1 p. – za poprawne wskazanie doświadczeń.
0 p. – za odpowiedź niepełną lub błędną albo brak odpowiedzi.
Wyjaśnienie
Opracowanie redakcyjne
Rozumowanie krok po kroku
Doświadczenia II i IV mieszają jednakowe ilości roztworów mocnego kwasu i mocnej zasady o tym samym stężeniu oraz temperaturze. W obu zachodzi ta sama reakcja jonowa H+ + OH− → H2O, z taką samą liczbą moli powstającej wody.
W przyjętym modelu daje to jednakowy efekt cieplny i przyrost temperatury. W I zachodzi strącanie, a w III strącanie wraz ze zobojętnianiem, więc nie utożsamiamy ich automatycznie z II i IV. Sam fakt wzrostu temperatury we wszystkich próbach nie oznacza jednakowej wartości ΔT; ważne są proces i ilość przereagowanych drobin.
Zapis końcowy i porównanie z kluczem
II i IV