Źródło
Informacja do zadania 11.
W celu oznaczenia stężenia określonych jonów w roztworze należy strącić je całkowicie w postaci trudno rozpuszczalnego osadu, który po odsączeniu suszy się i praży do uzyskania stałej masy. Tę metodę stosuje się m.in. w oznaczaniu zawartości jonów żelaza(III) w badanej próbce.
W wyniku reakcji strącania jonów Fe3+ za pomocą nadmiaru jonów wodorotlenkowych z roztworu wydziela się uwodniony tlenek żelaza(III):
Wyodrębniony ilościowo osad praży się w temperaturze ok. 1000 °C do uzyskania bezwodnego Fe2O3.
Na podstawie: J. Minczewski, Z. Marczenko, Chemia analityczna, Warszawa 2022.
Dokończ zdanie. Wybierz właściwą odpowiedź spośród podanych.
Aby ilościowo wyodrębnić uwodniony tlenek żelaza(III) z badanego roztworu, należy wykonać
A. dekantację.
B. destylację.
C. sączenie.
D. odparowanie pod wyciągiem.
Podpowiedź
Opracowanie redakcyjne
Podpowiedź 1
Ustal, czy oddzielamy ciało stałe od cieczy, czy dwie ciecze.
Podpowiedź 2
Która metoda zatrzymuje także drobne cząstki osadu?
Podpowiedź 3
Wybierz technikę pozwalającą zebrać i przemyć osad bez odparowywania wszystkich soli.
Odpowiedź
Odpowiedź przykładowa / klucz CKE
C
Zasady oceniania
1 pkt – odpowiedź poprawna.
0 pkt – odpowiedź niespełniająca wymagań na 1 pkt albo brak odpowiedzi.
Wyjaśnienie
Opracowanie redakcyjne
Rozumowanie krok po kroku
Sączenie oddziela nierozpuszczalny osad od cieczy na przegrodzie porowatej. Aby oddzielenie było ilościowe, osad przenosi się na sączek i odpowiednio przemywa, tak by odzyskać całą oznaczaną substancję. Dekantacja polega jedynie na zlaniu cieczy znad osadu i może pozostawić drobne cząstki w odlewanym roztworze.
Destylacja rozdziela składniki na podstawie lotności, a odparowanie nie oddziela osadu od innych rozpuszczonych substancji: pozostawia je razem. W analizie wagowej potrzebny jest czysty, kompletnie odzyskany osad, dlatego wybieramy C — sączenie. Samo pojawienie się osadu nie oznacza jeszcze jego ilościowego wyodrębnienia.
Zapis końcowy i porównanie z kluczem
C