Źródło
Informacja do zadania 37.
Wykonano doświadczenie, w którym do probówki I wprowadzono wodny roztwór mocznika
CO(NH2)2, a do probówki II – wodny roztwór węglanu amonu (NH4)2CO3. Następnie do obu
probówek dodano ten sam odczynnik, który umożliwił potwierdzenie zawartości obu
probówek.
Uzupełnij schemat doświadczenia. Podkreśl nazwę odczynnika, który – po dodaniu do probówek z roztworami opisanych związków i wymieszaniu ich zawartości – umożliwi zaobserwowanie różnic w przebiegu doświadczenia z udziałem mocznika i węglanu amonu.
Odczynnik:
– wodny roztwór chlorku wapnia
– wodny roztwór siarczanu(VI) sodu
– roztwór bromu w CCl4
Probówka I — roztwór mocznika CO(NH2)2.
Probówka II — roztwór węglanu amonu (NH4)2CO3.
Podpowiedź
Opracowanie redakcyjne
Podpowiedź 1
Poszukaj reakcji charakterystycznej dla jonów CO32−.
Podpowiedź 2
Wapń tworzy z nimi trudno rozpuszczalną sól.
Podpowiedź 3
Podkreśl wodny roztwór chlorku wapnia; tylko węglan amonu da biały osad CaCO3.
Odpowiedź
Odpowiedź przykładowa / klucz CKE
Wodny roztwór chlorku wapnia.
Zasady oceniania
1 p. – za uzupełnienie schematu doświadczenia – poprawny wybór i podkreślenie nazwy
odczynnika.
0 p. – za odpowiedź niepoprawną albo brak odpowiedzi.
Wyjaśnienie
Opracowanie redakcyjne
Rozumowanie krok po kroku
Do odróżnienia mocznika i węglanu amonu wybieramy wodny roztwór chlorku wapnia. Jony Ca2+ reagują z jonami węglanowymi, tworząc trudno rozpuszczalny CaCO3, natomiast mocznik nie daje analogicznego osadu w tych warunkach.
Siarczan sodu ani brom w tetrachlorometanie nie zapewniają wskazanej próby rozróżniającej. Dobieramy odczynnik wykrywający anion węglanowy, a nie dowolny związek zawierający azot; oba badane związki mają atomy azotu.
Zapis końcowy i porównanie z kluczem
Wodny roztwór chlorku wapnia.