Tekst 2 — Materiał do zadania 13
Rozmowa Mistrza Polikarpa ze Śmiercią
DE MORTE. PROLOGUS1
Polikarpus, tak wezwany2,
Mędrzec wieliki3, mistrz wybrany,
Prosił Boga o to prawie,
By uźrzał4 śmierć w jej postawie5. […]
Uźrzał człowieka nagiego,
Przyrodzenia niewieściego6 […].
Chuda, blada, żołte lice […];
Miece7 oczy zawracając,
Groźną kosę w ręku mając; […]
Ze wszech stron skarada postawa […].
Mistrz, widząc obraz skarady,
Żołte oczy, żywot8 blady,
Groźno9 się tego przelęknął,
Padł na ziemię, eże10 stęknął.
Gdy leżał wznak jako wiła11,
Śmierć do niego przemowiła.
[MORS
dicit]12
Czemu się tako barzo lękasz? […]
MAGISTER
respondit13
[…] Lęknąłem się, eż nic po mnie14.
Ta mi rzecz barzo niemiła,
Iżeś mię tako postraszyła;
By była co przykrego przemowiła,
Zerwałaby się we mnie każda żyła;
Nagle by mię umorzyła15
I duszę by wypędziła.
Proszę ciebie, ostęp16 mało,
Boć nie wiem, coć mi się stało:
Mgleję wszytek i bladzieję17,
Straciłem zdrowie i nadzieję.
Racz rzucić ot18 siebie kosę,
Ać swoję głowę podniosę!
DE MORTE. PROLOGUS1
Polikarpus, tak wezwany2,
Mędrzec wieliki3, mistrz wybrany,
Prosił Boga o to prawie,
By uźrzał4 śmierć w jej postawie5. […]
Uźrzał człowieka nagiego,
Przyrodzenia niewieściego6 […].
Chuda, blada, żołte lice […];
Miece7 oczy zawracając,
Groźną kosę w ręku mając; […]
Ze wszech stron skarada postawa […].
Mistrz, widząc obraz skarady,
Żołte oczy, żywot8 blady,
Groźno9 się tego przelęknął,
Padł na ziemię, eże10 stęknął.
Gdy leżał wznak jako wiła11,
Śmierć do niego przemowiła.
[MORS
dicit]12
Czemu się tako barzo lękasz? […]
MAGISTER
respondit13
[…] Lęknąłem się, eż nic po mnie14.
Ta mi rzecz barzo niemiła,
Iżeś mię tako postraszyła;
By była co przykrego przemowiła,
Zerwałaby się we mnie każda żyła;
Nagle by mię umorzyła15
I duszę by wypędziła.
Proszę ciebie, ostęp16 mało,
Boć nie wiem, coć mi się stało:
Mgleję wszytek i bladzieję17,
Straciłem zdrowie i nadzieję.
Racz rzucić ot18 siebie kosę,
Ać swoję głowę podniosę!
Przypisy i opis źródła
- De Morte. Prologus (łac.) – O Śmierci. Prolog.
- Wezwany (starop. ) – nazwany.
- Wieliki (starop.) – wielki.
- Uźrzał (starop.) – ujrzał.
- W jej postawie (starop.) – we własnej osobie.
- Przyrodzenia niewieściego (starop.) – płci żeńskiej.
- Miece (starop.) – miota, rzuca.
- Żywot – brzuch.
- Groźno (starop.) – bardzo, strasznie.
- Eże, eż (starop.) – aż.
- Wiła (starop.) – błazen, głupiec.
- Mors dicit (łac.) – Śmierć mówi.
- Magister respondit (łac.) – Mistrz odpowiada.
- Eż nic po mnie (starop.) – że przepadłem, jestem zgubiony.
- Umorzyła (starop.) – uśmierciła.
- Ostęp (starop.) – odsuń się, oddal się.
- Mgleję wszytek i bladzieję (starop.) – mdleję cały i blednę.
- Ot (starop.) – od.
Rozmowa Mistrza Polikarpa ze Śmiercią, [w:] Polska poezja świecka XV wieku, Wrocław 1997.
Autor i źródło materiału
Arkusz CKE, strona PDF 17
Materiał z arkusza CKE; zachowano oznaczenia autorów i źródeł. Nie nadano nowej licencji.