Tekst 1 — Materiał do zadania 7
Rozmowa Mistrza Polikarpa ze Śmiercią
MORS DICIT1:
[…]
Ale gdy przyjdzie dzień sądny,
Gdzie się nie skryje żadny,
Uźrzą2 mądrzy tego świata,
Iż dobra boska odpłata;
Chowali tu żywot swoj ciasno3,
Alić jich sirca nad słońce jasno4;
Jidą5 w niebieskie radości,
A nie w piekielne żałości.
Co nam pomogło odzienie6
Albo obłudne jimienie7,
Cośmy się w niem kochali,
A swe dusze za nie dali?
Przeminęło jak obłoki,
A my jidzim przez otwłoki8.
MORS DICIT1:
[…]
Ale gdy przyjdzie dzień sądny,
Gdzie się nie skryje żadny,
Uźrzą2 mądrzy tego świata,
Iż dobra boska odpłata;
Chowali tu żywot swoj ciasno3,
Alić jich sirca nad słońce jasno4;
Jidą5 w niebieskie radości,
A nie w piekielne żałości.
Co nam pomogło odzienie6
Albo obłudne jimienie7,
Cośmy się w niem kochali,
A swe dusze za nie dali?
Przeminęło jak obłoki,
A my jidzim przez otwłoki8.
Przypisy i opis źródła
- Mors dicit (łac.) – Śmierć mówi.
- Uźrzą – ujrzą.
- Chowali tu żywot swoj ciasno – prowadzili tu (tj. na ziemi) surowy tryb życia.
- Alić jich sirca nad słońce jasno – i oto ich serca są jaśniejsze od słońca.
- Jidą – idą.
- Odzienie – tu: drogocenne ubranie.
- Obłudne jimienie – zwodnicze dobra materialne.
- A my jidzim przez otwłoki – a my
odejdziemy bez zwłoki.
Rozmowa Mistrza Polikarpa ze Śmiercią, [w:] […] poezja polska świecka, oprac. Stefan Vrtel-Wierczyński, Wrocław 1952.
Autor i źródło materiału
Arkusz CKE, strona PDF 9
Materiał z arkusza CKE; zachowano oznaczenia autorów i źródeł. Nie nadano nowej licencji.